Αναφερόμαστε στη σχετική καταγγελία σεξιστικής βίας και ξυλοδαρμού από συντρόφισσα στα ΕΑΑΚ.

Η αναγκαιότητα της απάντησης προκύπτει από δύο συγκεκριμένες προτεραιότητες:

- Την αναγκαία τοποθέτηση απέναντι σε φαινόμενα σεξιστικής βίας στο εσωτερικό της επαναστατικής αντικαπιταλιστικής αριστεράς
- Την έμμεση ή άμεση εμπλοκή -μέσα από πηγαδάκια, διαρροές και υπονοούμενα- της ΑΡΙΣ χωρίς να κατονομάζεται συγκεκριμένα.

Σε σχέση με το πραγματικά ουσιαστικό πολιτικό στοιχείο της καταγγελίας, η ΑΡΙΣ έχει ξεκάθαρη πολιτική θέση και στάση:

Η βία μεταξύ ερωτικών συντρόφων αλλά και στο εσωτερικό της οικογένειας, είναι στοιχείο ξένο - εξωτερικό, προς την ηθική, τον πολιτισμό και την ιστορία της επαναστατικής και κομμουνιστικής αριστεράς και δεν επιθυμούμε να έχουμε πολιτικές και οργανωτικές σχέσεις με όσους εκδηλώνουν τέτοια συμπεριφορά. Χωρίς ελαφρυντικά και αμφισβητήσεις.

Η θέση μας για το σεξισμό, τη βία από άντρα σε γυναίκα, την επιβολή της εξουσίας στον εργαζόμενο είναι η θέση που προέρχεται από την παράδοση των δικαστηρίων του ΕΛΑΣ και του ΔΣΕ, τις ομάδες προστασίας και αντι-βίας στα εγκλήματα της υπαίθρου.

Η ΑΡΙΣ είναι η μοναδική ίσως οργάνωση της επαναστατικής αντικαπιταλιστικής αριστεράς που έχει διαγράψει μέλη της για συμπεριφορές που δεν αντιστοιχούν στη κομμουνιστική ηθική και συμπεριφορά την οποία επιθυμούμε για τα μέλη μας και αυτό το στοιχείο είναι που μας διαχωρίζει από άλλες οργανώσεις, που αναφέρονται ή προέρχονται από ίδια ιστορικά ρεύματα και ανέχονται ή αναπαράγουν στο εσωτερικό τους και στις πολιτικές τους συμμαχίες, φαινόμενα όπως, εργοδοτική επιβολή και αυταρχισμό, σεξισμό, πατριαρχισμό, οικογενειοκρατία, για να διατηρούν ισορροπίες ή γιατί κυνικά τους εξυπηρετεί. Τη συζήτηση αυτή προκαλούμε να την κάνουμε ανοιχτά και δημόσια.

Τα περιστατικά αυτά λοιπόν, πρέπει να γνωστοποιούνται και όχι να κουκουλώνονται κάτω από τραπέζια διαπραγματεύσεων, ή με μεσοβέζικες διατυπώσεις. Η γνωστοποίηση - επώνυμη καταγγελία, ενθαρρύνεται και από τη μεριά μας και αποτελεί πράξη γενναιότητας.

Επιθυμούμε εξάλλου, την περαιτέρω ενίσχυση αυτού του ρεύματος και αυτής της συζήτησης στο εσωτερικό των οργανώσεων της επαναστατικής αριστεράς.

Υπάρχει όμως η ανάγκη αυτή η συζήτηση να γίνεται με ουσιαστικό τρόπο.

Γιατί πολλές φορές ως τώρα, αυτή η συζήτηση υπαγορεύτηκε από πολιτική σκοπιμότητα, από υποκρισία, από επιλεκτική ευαισθησία και από επιλεκτική μνήμη.

Υπάρχει η ανάγκη αυτή η συζήτηση να πάρει οριστικό διαζύγιο από την οχλοκρατία και την αόριστη καταγγελιολογία, υπάρχει η ανάγκη αυτή η συζήτηση να γίνεται συγκεκριμένα και να μην παραμένει εσκεμμένα θολή ώστε να ισχύει για όλους και για κανένα, ή ανάλογα με τις επιδιώξεις της συγκυρίας.

Θεωρούμε ότι είναι απαραίτητη η απερίφραστη καταδίκη όλων των ιστορικών αξιοποίησης του σώματος ως τρόπαιο, ή ως στοιχείο πολιτικής προβολής, ή για παράδειγμα περιστατικά όπου συντρόφισσες διαπομπεύονται «εν είδη αστείου» με την επίδειξη ερωτικών τροπαίων σε κάμπινγκ πολιτικών νεολαιών.

Επίσης, θεωρούμε αναγκαία εκτός της πολιτικής συλλογικής απάντησης και την ατομική στάση καταδίκης και καταγγελίας σε χώρους δράσης και παρέμβασης της αριστεράς, όχι μόνο μέσα στις σχολές και τους χώρους νεολαίας. αλλά και κυρίως εκεί όπου ασκείται με ένταση η σεξιστική βία -και όχι μόνο αυτή η μορφή βίας - στη χυδαιότερη μορφή της, σε χώρους εργασίας. Εκεί που η αριστερά που «φωνάζει» φοράει το «ταγεράκι» της.

Υπό αυτήν την έννοια μας κάνει πραγματικά εντύπωση η καταφανώς υποκριτική και υπαγορευμένη από άλλες αναγκαιότητες και σκοπιμότητες προσπάθεια της ΑΡΑΝ να εντοπίσει τη ρίζα της σεξιστικής βίας αποκλειστικά σε συγκεκριμένα σχήματα και οργανώσεις των ΕΑΑΚ. Όχι γιατί δε μπορούν να συμβούν ή δεν έχουν συμβεί τέτοια περιστατικά, ή δεν οφείλουν να συζητιούνται ανοιχτά και συντροφικά στα σχήματα και τις οργανώσεις αλλά γιατί περισσότερο απαιτείται να δίνεται μάχη εκεί που πραγματικά παράγονται και προωθούνται τέτοιες αντιλήψεις, αντανάκλαση των οποίων και ίσως μάλιστα αμυδρή συναντάμε σε αυτόν τον χώρο τελικά. Να σημειώσουμε εδώ ότι η έκφραση « και δυστυχώς πιστεύουμε ότι δεν είναι μικρός ο αριθμός των συντροφισσών που έχουν βρεθεί σε ανάλογες καταστάσεις» θυμίζει τη γνωστή ατάκα παρουσιαστή του ΣΚΑΙ «βοά ο τόπος» που αξιοποιείται από το κράτος και τους μηχανισμούς του για να επιτίθεται στο κίνημα και στην αντικαπιταλιστική αριστερά με εμφυλιακούς όρους.

Γι αυτό και είμαστε αντίθετοι στη σπίλωση των αγωνιστών, των σχημάτων και παρεμβάσεων, στο λιθοβολισμό του πολιτικού αντιπάλου και τις λογικές εξευτελισμού όλων, χωρίς διερεύνηση, αλλά στη λογική του «ταΐσματος του όχλου».

Ή μήπως δεν είναι τουλάχιστον λάσπη στον ανεμιστήρα η αναφορά περί μιλιταρισμού στα ΕΑΑΚ; Πόσο μάλλον όταν η ΑΡΑΝ που καταγγέλλει, είναι η ίδια που κάθεται στα ίδια τραπέζια της πολιτικής με τους υφυπουργούς του Καμμένου.

Είναι επίσης υποκριτική η αναφορά στην πατριαρχία, από πολιτικές οργανώσεις που εκπροσωπούνται για δεκαετίες από τα ίδια πρόσωπα (όλως τυχαίως άντρες), έχοντας ανάγει την πολιτική σε οικογενειακή υπόθεση και κύκλους εμπιστοσύνης. Ο νεποτισμός είναι φαινόμενο τόσο μακρινό για την ΑΡΙΣ όσα τα χρόνια των πολιτικών πατριαρχών της ΛΑΕ και της ΑΡΑΝ και αντιστρόφως ανάλογο με τους υποψήφιους στις εκλογές των οργάνων τους.

Είναι υποκριτική η στάση για το σεξισμό, όταν δέχεσαι να βρίσκεσαι στον ίδιο πολιτικό φορέα με αυτούς που κραδαίνουν τη ζώνη τους απέναντι σε συντρόφισσες και εκστομίζουν φράσεις του τύπου «δεν είναι εδώ ο ΑΧΜΜΕΤ να σε σώσει τώρα μωρή». Εκτός εάν υφίστανται a la carte ευαισθησίες ανάλογα με τις επιδιώξεις της συγκυρίας και τον «αντίπαλο».

Είναι πολιτικά αποκρουστική και πολιτικά επικίνδυνη η προσπάθεια της ΑΡΑΝ να ρίξει λάσπη και να στοχοποιήσει πολιτικά και απέναντι στο κράτος το σύνολο των δυνάμεων της αντικαπιταλιστικής αριστεράς για φαινόμενα οργανωτικής επιβολής, σεξιστικών συμπεριφορών και πρακτικών.

Η καταγγελία της ΑΡΑΝ το πηγαίνει πολύ παραπέρα, συνδέοντας περιστατικά εγκληματικής δράσης, βιασμών και βιαιοπραγιών με το χώρο της επαναστατικής αντικαπιταλιστικής αριστεράς, από την οποία μεταπηδήσανε για να τσαλαβουτήσουν στα θολά νερά του κοινοβουλευτισμού.

Προφανώς, η οριστική τομή με την ιστορία σου, τα αδιέξοδα της αριστερής διαχείρισης και το πρόβλημα πολιτικής γραμμής, οι προσωπικές επιλογές και μεγαλομανίες, προϋποθέτουν για να αιτιολογηθούν, την φανταστική κατασκευή ενός αντιπάλου ακόμα χειρότερου.

Οι πολιτικοί πάτρονες προερχόμενοι άλλωστε από τα ρεύματα που άφησαν «παρακαταθήκη» στην υπόθεση της αριστεράς τα ψυχιατρεία και μία συγκυβέρνηση με την πρώτη φιλο-θατσερική κυβέρνηση της μεταπολίτευσης, απαιτούν διαπιστευτήρια για να επιτρέψουν την είσοδο στα φανταστικά σαλόνια της εξουσίας. Η ηθική και πολιτική εξόντωση, ανώνυμα πάντοτε και με υπόγεια δίκτυα πληροφοριών όλης της αντικαπιταλιστικής αριστεράς, είναι μία καλή υπηρεσία σε εκείνους.

Προειδοποιούν δε, και όλες τις οργανώσεις να μην επιχειρήσουν να διερευνήσουν το ζήτημα, στη λογική ότι η αμφιβολία είναι εκείνη που οπλίζει το χέρι του σεξιστή, στερώντας ακόμα και το δικαίωμα της απολογίας ή ανάκρουσης. Με αυτόν τον τρόπο είναι συνένοχος όποιος αναρωτηθεί για το γεγονός, ενώ δεν αρκεί η πολιτική καταγγελία, αλλά απαιτείται η στοχοποίηση ενός «αγνώστου» που γίνεται «γνωστός» κατόπιν διαρροής.

Άλλωστε σε αυτήν την συλλογιστική προκύπτει και το αμίμητο , «για αυτό δεν πήγα χθες στη δίκη του (αναφερόμαστε στη σύλληψη ανήλικου -τότε- από το κράτος) γιατί είναι κωλόπαιδο».

Έτσι, αποκαλύπτονται οι πραγματικές αντιλήψεις των συντακτών.

Το πρώτο και κυρίαρχο, ότι όλα ρίχνονται στον κουβά με τις ακαθαρσίες, κρατική βία, αρρωστημένα μυαλά και εγκλήματα, σεξιστική βία, σχήματα, οργανώσεις όλα ανάμεικτα, όλα αποτρόπαια, όλα το ίδιο κακό. Η μόνη διαφορά είναι ότι αρκεί μία ανώνυμη καταγγελία, επιβάλλεται η πολιτική καταδίκη, δεν απαιτείται απολογία, δεν υπάρχει το τεκμήριο της αθωότητας όταν πρόκειται για τον πολιτικό αντίπαλο.

Έτσι καθαρίζεις στις σχέσεις με το κράτος, μικραίνεις το έγκλημα, αποκόβεις τις πράξεις από το αποτέλεσμα, τσουβαλιάζεις τα πάντα αρκεί να εξυπηρετούν το στόχο που είναι η στοχοποίηση και πολιτική εξολόθρευση του αντιπάλου. Μετά το στιγματισμό όλα καλά, η Αριστερά μπορεί να κοιμηθεί ήσυχη, οι σύγχρονοι Ιαβέρηδες έχουν κάνει τη δουλειά τους, το πόπολο έκανε το λιθοβολισμό του και χόρτασε από θέαμα. Ο αντίπαλος στιγματίστηκε, οι χειρότερες πρακτικές της δεξιάς του τύπου «σκότωσαν τον παππού μου και βίασαν τη γιαγιά μου» έχουν άξιους χρήστες στο εσωτερικό της αριστεράς.

Τελικά, ο στιγματισμός είναι εκείνος που μένει, ο συσχετισμός με το βιαστή της Ξάνθης, τον παιδοκτόνο της Πετρούπολης κλπ. Έτσι, μεθοδικά, στοχοποιείται η εγκληματική λειτουργία οργανώσεων και σχημάτων, το κοινό έγκλημα, η παρουσίαση του αντιπάλου ως διεστραμμένου.

Αλήθεια, τόσο μεγάλη η ανάγκη για να αιτιολογηθεί αυτή η στροφή προς την αστική πολιτική και τον ατομικό δρόμο;

Υπάρχουν όμως κενά.

Είναι δυνατόν για πράξεις που θυμίζουν και παρουσιάζονται ως να μοιάζουν ή να σχετίζονται με το βιαστή της Ξάνθης, και τους δολοφόνους, να αρκεί η πολιτική καταγγελία και διαγραφή από ένα σχήμα;

Μήπως η τιμωρία είναι αναντίστοιχα μικρή; Όταν αυτές δε, ακουμπούν οργανώσεις και σχήματα συνολικά, τα μέτρα που προτείνονται δεν είναι αναντίστοιχα μικρά;

Ή μήπως τελικά «αναγνωρίζεται» ότι περισσότερο σημασία έχει ο στιγματισμός των οργανώσεων παρά να «κοπεί το χέρι των σεξιστών από τη ρίζα»;

Τέλος, μία παρατήρηση. Είναι σεξιστικός για την αριστερά εκτός εάν δίνεται για «ιστορικούς λόγους», ο διαχωρισμός στο εσωτερικό σε «Γυναικεία ομάδα» επομένως και «αντρική» (;). Εκτός εάν θεωρούνε ότι δεν υπάρχουν ακόμα οι όροι και οι προϋποθέσεις όπως σημείωνε ο Ανταίος για τη «μιχτή οργάνωση». Είναι σεξιστικός γιατί αναπαράγει το διαχωρισμό του φύλου, περιορίζει το ζήτημα της σεξιστικής βίας σε «γυναικεία» υπόθεση, το ανάγει σε θεματικό ζήτημα ίδιο με την ομάδα περιβάλλοντος και προστασίας κάποιου σπάνιου είδους. Είναι ντροπή για όποιον επιθυμεί έστω να αναφέρεται στο 47% των μελών της ΕΠΟΝ και του «κοριτσίστικου κινήματος».

Είναι τελικά αντικομμουνιστικό, αν και από ότι φαίνεται η τομή με τον κομμουνισμό έχει προέλθει πολύ παλιότερα για το ρεύμα της ΕΑΡ, άλλωστε όπως είπε και ο Χ. Φλωράκης, «αφού έφυγε κι ο Παναγιώτης...». Γιατί, στην κομμουνιστική ηθική και ιστορική παράδοση δεν υφίστανται τέτοιες διακρίσεις.

 

Αριστερή Συσπείρωση

24/10/2017

book-128Περιοδικό

ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΑΝΑΤΡΟΠΗ 

periodika

posterΑφίσες

afises

video-playΒίντεο

video

tetradia-marxismou small