Για τη Συμπόρευση των δυνάμεων της αντικαπιταλιστικής-αντιιμπεριαλιστικής, αντι-ΕΕ αριστεράς.
Η Αριστερή Συσπείρωση έχοντας τοποθετηθεί θετικά και συμμετάσχει στα πλαίσια της πρωτοβουλίας της ΑΝΤΑΡΣΥΑ για μετωπική συμπόρευση των δυνάμεων της αντικαπιταλιστικής αντιιμπεριαλιστικής και αντί-ΕΕ αριστεράς, συνεχίζει να αντιμετωπίζει τη μετωπική πολιτική ως αναγκαία προϋπόθεση διεύρυνσης του πολιτικού και κοινωνικού μπλοκ των δυνάμεων που αντιτίθενται στις κυρίαρχες αστικές στρατηγικές.
Οι δυνάμεις αυτής της αριστεράς, οφείλουν να αποτυπώσουν την πολιτική δυναμική ενός διαφορετικού πολιτικού σχεδίου για τη πλειοψηφία του λαού. Να απαντήσουν στον κατακερματισμό και να συγκροτήσουν στη συγκυρία ένα διακριτό πολιτικό μπλοκ που θα έρχεται σε άμεση ρήξη με τις αστικές στρατηγικές και τις εναλλακτικές πολιτικές διαχείρισης και κυβερνητισμού. Η βάση της μετωπικής πολιτικής δε μπορεί παρά να είναι το αναγκαίο πολιτικό πρόγραμμα ρήξης με την αστική στρατηγική και τους ιμπεριαλιστικούς μηχανισμούς, που θα ανοίγει το δρόμο, θα υλοποιείται και θα προωθεί την κοινωνική ανατροπή στην κατεύθυνση του σοσιαλιστικού μετασχηματισμού.
Απόφαση Πολιτικής Γραμματείας του Κεντρικού Συντονιστικού
Η Αριστερή Συσπείρωση με αφορμή κινήσεις, εκδηλώσεις και «Πρωτοβουλίες Μετωπικής Συμπόρευσης Δυνάμεων και Αγωνιστών», οι οποίες παρουσιάζονται με δημοσιεύματα στον τύπο, ως συγκρότηση νέου πολιτικού φορέα ο οποίος θα συμμετάσχει στις ευρωεκλογές και στον οποίο φέρεται να συμμετέχει και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ σημειώνει τα παρακάτω:
1. Απαραίτητη προϋπόθεση για την αντιμετώπιση της καπιταλιστικής κρίσης και της επίθεσης της άρχουσας τάξης είναι η συγκρότηση μιας πλατιάς κοινωνικής συμμαχίας, ρήξης και ανατροπής, Μιας συμμαχίας – μετώπου, που θα συγκροτείται στη βάση της αποδέσμευσης από τις αυταπάτες της συνδιαχείρισης και της βελτίωσης των όρων υποταγής, θα απαιτεί και θα επιβάλλει βαθιές κοινωνικές τομές, ρήξη με τις επιλογές της αστικής τάξης και τελικά και με την ίδια.
2. Η συγκρότηση ενός τέτοιου μετώπου καθορίζεται από την κοινωνική και πολιτική πραγματικότητα και κρίνεται από τη στρατηγική και δυναμική των δυνάμεων που το συγκροτούν, από τις πολιτικές πρωτοβουλίες που λαμβάνει, από τη συνδετική ενιαία στρατηγική του, από το σύνολο του προγράμματος που προβάλλει. Επιβεβαιώνεται, μέσα από τις κεντρικές πολιτικές παρεμβάσεις και τακτικές, τις παρεμβάσεις στις συσπειρώσεις κοινωνικών και εργασιακών χώρων, από την σύγκρουσή του με τις κυρίαρχες πολιτικές του συστήματος εξουσίας, από τον ταξικό του προσανατολισμό. Κυρίως όμως, συγκροτείται και θα συγκροτηθεί στη βάση των αντιστάσεων και αγώνων των εργαζομένων και των λαϊκών στρωμάτων, των πρωτοβουλιών και των πολιτικών πρακτικών.
Η συγκυρία που διανύουμε χαρακτηρίζεται έντονα από την εμβάθυνση της συνολικής επίθεσης, όπως αυτή εκφράζεται από την συγκυβέρνηση που προέκυψε από τις πρόσφατες βουλευτικές εκλογές, απέναντι σε πλατιά λαϊκά στρώματα. Στο σήμερα, ο αστικός συνασπισμός εξουσίας επιχειρεί την πλήρη μεταβολή του συσχετισμού δύναμης σε οικονομικό και κοινωνικό επίπεδο, με τον συνολικό μετασχηματισμό του καθεστώτος συσσώρευσης στην Ελλάδα, μέσω της αναίρεσης όλων των συμβιβασμών της περιόδου της σοσιαλδημοκρατίας και του νεοφιλελευθερισμού, και με την συνεχή μείωση του κόστους ζωντανής εργασίας, με την εντεινόμενη ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων και με την περαιτέρω αποδιάρθρωση πολιτικών και συνδικαλιστικών πρακτικών (υπό την πίεση της ανεργίας και τον φόβο απόλυσης, του εργοδοτικού δεσποτισμού και του μειωμένου κόστους εργασίας).
Αναδιάρθρωση και νόμος 4009/4076
Σήμερα όπου οξύνεται η ένταση της επίθεσης στο επίπεδο της εργασίας, εντείνεται παράλληλα η επίθεση και στο χώρο της εκπαίδευσης. Η στοχοποίηση του δημοσίου πανεπιστημίου δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ως μεμονωμένη και αυτούσια πολιτική κίνηση, καθώς εντάσσεται σε ένα πιο ευρύ πλαίσιο. Ο συγκεκριμένος νόμος για την λειτουργία και τη δομή του δημοσίου πανεπιστημίου, από την μία συμπληρώνει και δίνει μία συνέχεια σε νόμους και πολιτικές κατευθύνσεις του παρελθόντος (Ε.Π.Π., νόμος για την αξιολόγηση κλπ) και παράλληλα αποτελεί την εξειδίκευση και την ολοκλήρωση των ευρωπαϊκών κατευθύνσεων (Μπολόνια) στον εκπαιδευτικό μηχανισμό. Πιο συγκεκριμένα, έρχεται σε μία περίοδο οικονομικής κρίσης να εγχαράξει αυτά τα χαρακτηριστικά στον μελλοντικό απόφοιτο-εργαζόμενο, ώστε να ανταποκρίνεται και να ενσωματώνει τη νέα εργασιακή πραγματικότητα. Έρχεται να διαμορφώσει έναν εργαζόμενο πλήρως πειθαρχημένο, άμεσα εκμεταλλεύσιμο και αναλώσιμο, επαγγελματικά και εργασιακά ακατοχύρωτο, που θα εμπεδώνει τις ευρύτερες εργασιακές μεταρρυθμίσεις και χωρίς αντιστάσεις θα ενσωματώνει το κάθε μνημόνιο, την εργοδοτική τρομοκρατία και το κάθε σχέδιο πρώτης απασχόλησης για την νεολαία των 560 ευρώ, σε περίπτωση που μπορεί να βρεί δουλειά.
1η Μάιου - μια μέρα μνήμης, θυσίας και αγώνα, ατέλειωτης ελπίδας και προσμονής. Ήταν πριν 140 χρόνια που το νόημα της Πρωτομαγιάς άλλαξε ριζικά. Τον Μάη του 1886, η εργατική τάξη στο Σικάγο, όρθωσε ανάστημα και με το αίμα της καθιέρωσε τα εργασιακά δικαιώματα και την 8ωρη εργασία. Η εξέγερση του Σικάγο άλλαξε την σύγχρονη ιστορία, αποτέλεσε την σπίθα για την ανάπτυξη του παγκοσμίου κομμουνιστικού κινήματος, έκανε πράξη την διδασκαλία του Μαρξ και του Ένγκελς, σχετικά με τις έννοιες της μισθωτής εργασίας, της υπεραξίας και της εκμετάλλευσης, σε καιρούς που ο ταξικός συσχετισμός δύναμης φάνταζε ανίκητος. Από τότε η 1η του Μάη απέκτησε πρόσημο αγωνιστικό, εργατικό, έγινε σημείο αναφοράς του εργατικού κινήματος ανά την υφήλιο, παρά την λυσσασμένη προσπάθεια της αστικής τάξης και των μηχανισμών της, να την απαξιώσει, να της δώσει άλλο νόημα και να την μετατρέψει σε μια απλή «γιορτή» της άνοιξης.
Να ξεκουμπιστούν οι Αμερικανικές και Βρετανικές βάσεις από Ελλάδα και Κύπρο
Να επιστρέψουν οι Έλληνες φαντάροι στη χώρα. Κανένας φαντάρος έξω από τα σύνορα.
Η πρώτη μέρα , οι πρώτες βόμβες, ο πρώτος στόχος, 175 μαθήτριες σε σχολείο νεκρές. 13 νοσοκομεία κατεδαφισμένα μέχρι την 5η μέρα του πολέμου των ιμπεριαλιστών και ένας παπάς.
Έτσι αντιλαμβάνονται τα ιμπεριαλιστικά φασιστικά καθάρματα την υπεροχή του πολιτισμού τους, τη δυτική δημοκρατία που θέλουν να εξάγουν.
Συρία, Ουκρανία, Παλαιστίνη, Λίβανος, Βενεζουέλα, Ιράν, ακολουθεί η Κούβα, οι βόμβες του ιμπεριαλισμού σπέρνουν το θάνατο και την καταστροφή. Οι ισχυροί μοιράζουν το πλανήτη και ανταγωνίζονται για τις σφαίρες επιρροής, τους εμπορικούς δρόμους, τις εφοδιαστικές αλυσίδες, τους ορυκτούς πόρους. Καταστρέφουν τους λαούς αρπάζουν την περιουσία τους και εγκαθιστούν κυβερνήσεις μαριονέτες για να κλείσουν χρυσά συμβόλαια για το κεφάλαιο βυθίζοντας τα λαϊκά στρώματα βαθύτερα στην κρίση, τη φτώχια, την προσφυγιά, τον πόλεμο. Φασίστες δολοφόνοι όργανα της τάξης όπως η ICE στις ΗΠΑ, τα ναζιστικά στρατεύματα στρατολόγησης στην Ουκρανία, φανατικοί φονιάδες - απόβλητα του ISIS στη Συρία, λειτουργούν με πλήρη κάλυψη και συντονισμό από τις κυβερνήσεις τους και την αστική τάξη και επιβάλουν την τάξη του κεφαλαίου, τη σιδερένια θηλιά στους λαούς, κυνηγούν εκτοπισμένους από τον πόλεμο και τη φτώχια. Είναι η δημοκρατία του κεφαλαίου και των ιμπεριαλιστών που επιβάλλει τη σκλαβιά στους λαούς και τους στέλνει κρέας για τα κανόνια του, για να διασφαλιστεί η κερδοφορία και αναπαραγωγή του στο μέλλον. Είναι οι πρόθυμες αστικές τάξεις και οι υποτακτικοί κόλακες ή αλλιώς δημοκρατικές κυβερνήσεις της περιφέρειας των ιμπεριαλιστικών κέντρων που στριμώχνονται σε ένα κυνηγητό προθύμων γελωτοποιών προκειμένου να γλύψουν ένα κοκαλάκι που θα πέσει από το τραπέζι. Όσες εκλέχθηκαν εξαπατώντας τους λαούς, υποσχόμενες ανάπτυξη και ευημερία ενώ τελικά οδηγούν χωρίς καμία εντολή , καμία νομιμοποίηση το λαό στην καταστροφή, οικονομική και πολεμική.
«Καταλαβαίνει κανείς ποια είναι η κατάσταση των Γάλλων αγροτών όταν η Δημοκρατία είχε προσθέσει κι άλλα καινούρια βάρη στα παλιά. Βλέπει κανείς ότι η εκμετάλλευση τους δεν διαφέρει παρά στη μορφή από την εκμετάλλευση του βιομηχανικού προλεταριάτου. Ο εκμεταλλευτής είναι ο ίδιος: το κεφάλαιο. Οι ξεχωριστοί κεφαλαιοκράτες εκμεταλλεύονται τους ξεχωριστούς αγρότες με την υποθήκη και την τοκογλυφία. Η κεφαλαιοκρατική τάξη εκμεταλλεύεται την αγροτική τάξη με τους κρατικούς φόρους. Ο τίτλος ιδιοκτησίας του αγρότη είναι το μαγικό μέσο, που με αυτό, το κεφάλαιο τον κρατά κάτω από τη γοητεία του, το πρόσχημα, που με αυτό το διεγείρει ενάντια στο βιομηχανικό προλεταριάτο. Μόνο η πτώση του κεφαλαίου μπορεί να σηκώσει τον αγρότη. »
Από το έργο «Οι ταξικοί αγώνες στη Γαλλία, 1848-1850», Καρλ Μαρξ
Το παραπάνω απόσπασμα από το έργο του Μαρξ για τους αγροτικούς αγώνες στη Γαλλία στα μέσα του 19ου αιώνα, αποτυπώνει γλαφυρά τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνεται έως και σήμερα το κεφάλαιο την αγροτική παραγωγή, ως περεταίρω πεδίο κερδοφορίας και όχι ως βασικό κλάδο για την ευημερία της λαϊκής μάζας. Υπό αυτό το πρίσμα, οι σημερινοί αγώνες των αγροτών στα μπλόκα και στην ελληνική επαρχία, αποτελούν αγώνα για την ζωή, αποτελούν αγώνα της πλέον πληττόμενης κοινωνικής τάξης, απέναντι στην κυρίαρχη πολιτική του κεφαλαίου & των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων, οι οποίοι στο βωμό της κερδοφορίας τους, δεν διστάζουν να μετατρέψουν την τροφή από κοινωνικό αγαθό σε πεδίο κερδοφορίας, αφήνοντας έτσι «νηστικό» τον λαό.
Περιοδικό
ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΑΝΑΤΡΟΠΗ
Αφίσες
Βίντεο
