Α) Για τη Διεθνή συγκυρία
Η διεθνής συγκυρία καθορίζεται από δύο κυρίαρχα στοιχεία:
1. Την παρατεταμένη αδυναμία επιβολής ενός συγκεκριμένου σχεδίου εξόδου από την καπιταλιστική κρίση, που θα ανοίγει τους οικονομικούς κύκλους (ανάπτυξης - ύφεσης) και θα εγγυάται την μακροπρόθεσμη αναπαραγωγή και κερδοφορία του κεφαλαίου. Τα βασικά αίτια της κρίσης παραμένουν ανεπίλυτα, σχετίζονται με το μοντέλο συσσώρευσης, την αναπαραγωγή του κεφαλαίου, την παραγωγικότητα και την οργάνωση της παραγωγής, τη φούσκα του χρηματοπιστωτικού τομέα, ενώ η παγκόσμια οικονομία πιέζεται σε ένα νέο σπιράλ ύφεσης, επηρεάζοντας ταυτόχρονα αν και με διαφορετική βαρύτητα τις ανεπτυγμένες και υπό ανάπτυξη οικονομίες. Η ύφεση επιστρέφει στο βιομηχανικό πυρήνα παρά την τάση επιστροφής κεφαλαίων σε αυτόν, και παρά τα νομισματικά εργαλεία που χρησιμοποιούνται σε αφθονία από τις κεντρικές τράπεζες των ισχυρών ιμπεριαλιστικών δυνάμεων. Η επένδυση στις τεχνολογίες και καινοτομίες παραγωγής, η οργάνωση της παραγωγής δεν ακολουθεί τη ροή επιστροφής κεφαλαίων, καθώς η προσδοκία για αύξηση της κερδοφορίας και καπιταλιστικής επέκτασης δεν είναι αρκετά ισχυρή. Ενδεικτική είναι επίσης, η κρίση του κινεζικού χρηματιστηρίου, και η επιβράδυνση της ανάπτυξής της Κίνας καθώς ταυτόχρονα της κρίσης επιχειρείται μετάβαση από την οικονομία της παραγωγής σε εκείνη της κατανάλωσης, που επιδρά είδη στους παγκόσμιους ρυθμούς ανάπτυξης, με μεγαλύτερη επιδείνωση στις ήδη χτυπημένες από την κρίση αναπτυσσόμενες αλλά και σημαντική επίδραση στις αναπτυγμένες οικονομίες. Όλοι οι διεθνείς οργανισμοί παρατηρούν τη δυναμική του αμερικάνικου ΑΕΠ επίσης να βρίσκεται στο όριο μεταξύ στασιμότητας και ύφεσης, ενώ οι κινήσεις και ροές κεφαλαίων, οι τιμές πρώτων υλών και ενεργειακών πόρων και οι δείκτες παραγγελιών στη βιομηχανία, προεξοφλούν μία νέα περίοδο ύφεσης, με ανυπολόγιστες συνέπειες για τον κόσμο της εργασίας.
3η ΟΛΟΜΕΛΕΙΑ ΑΡΙΣΤΕΡΗΣ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗΣ στις 12 Ιουλίου 2014
ΠΕΡΙΛΗΨΗ ΤΗΣ ΑΠΟΦΑΣΗΣ
1. Όλοι οι βασικοί οικονομικοί δείκτες στις χώρες που το κεφάλαιο αποτυπώνει συντριπτική κοινωνική ισχύ (ΗΠΑ, Ιαπωνία, BRICS, Γερμανία, Γαλλία, ΗΒ, ΕΕ) αδυνατούν να σημειώσουν ανάκαμψη. Παρά το γεγονός ότι όλοι οι βασικοί δείκτες της εργασίας (ανεργία, παραγωγικότητα, μισθός, κόστος) φανερώνουν ένταση της εκμετάλλευσης και ταξική κατίσχυση.
Ελλείψει ενός νέου παραγωγικού και τεχνολογικού υποδείγματος ικανού να ανατάξει την κερδοφορία του, το κεφάλαιο επιχειρεί να διαχειριστεί την καπιταλιστική αστάθεια μεσοπρόθεσμα. Εξαντλεί τα καύσιμα της αναίρεσης του κοινωνικού συμβολαίου, προχωρά σε μικρής έκτασης καταστροφή κεφαλαίων κυρίως σε χώρες της περιφέρειας του καπιταλιστικού πυρήνα, υλοποιεί μικρής κλίμακας και μεγάλης σφοδρότητας ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις σε περιοχές έντασης των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών.
2. Τα αποτελέσματα των Ευρωεκλογών στην ΕΕ και την Ελλάδα, χαρακτηρίζονται από την τάση πολιτικής μετατόπισης ενδιάμεσων κοινωνικών στρωμάτων που ιστορικά ανήκαν στην κοινωνική συμμαχία του κεφαλαίου και σήμερα πιέζονται από την επέλαση του νεοφιλελευθερισμού.
Ο πολιτικός χώρος της «λαϊκής δεξιάς», κυρίως όμως της σοσιαλδημοκρατίας συρρικνώνεται καθώς καταργείται ο ιστορικός του ρόλος, πρωτίστως εις όφελος εθνικιστικών και ακροδεξιών ρευμάτων στον πυρήνα της ΕΕ και λιγότερο εις όφελος της Αριστεράς εντοπισμένα σε ορισμένες χώρες των μνημονίων (Ελλάδα, Ισπανία, Ιρλανδία).
Παρά ταύτα η πολιτική ηγεμονία του κεφαλαίου στην ΕΕ διατηρείται καθώς πάνω από 70% των εδρών καταλαμβάνεται από ευρω-ομάδες σκληρά προσδεμένες στο άρμα του νεοφιλελευθερισμού.
3. Οι δυνάμεις της Ευρω-Αριστεράς βρίσκονται σε παρατεταμένη και βαθιά ιδεολογική κρίση, χάνουν μια ιστορική ευκαιρία να εκφράσουν τμήματα της εργατικής τάξης που συνθλίβονται κάτω από τις αντεργατικές και αντικοινωνικές πολιτικές της ΕΕ, αμετανόητα υπερασπιζόμενες την πάγια θέση της Ευρώπης των λαών.
Αρνούνται πεισματικά να διατυπώσουν και να διεκδικήσουν το ανεκπλήρωτο δικαίωμα των εκμεταλλευομένων τάξεων στην διεκδίκηση της πολιτικής εξουσίας, υποτάσσονται στο κεφάλαιο, την ΕΕ και τον μηχανισμό του χρέους ως εργαλείο απόσπασης πλούτου από τις λαϊκές τάξεις και αποθησαύρισης των ισχυρών καπιταλιστικών μερίδων.
Διαβεβαιώνουν ότι μια «αναπτυξιακού» και σοσιαλδημοκρατικού τύπου διαχείριση της κρίσης είναι αναγκαία και εφικτή , αποκρύπτοντας ότι η εφαρμογή έστω και μόνο ενός μικρού τμήματος αυτής της πρότασης θα προϋπέθετε τη συνολική σύγκρουση με το κεφάλαιο.
Για τη Συμπόρευση των δυνάμεων της αντικαπιταλιστικής-αντιιμπεριαλιστικής, αντι-ΕΕ αριστεράς.
Η Αριστερή Συσπείρωση έχοντας τοποθετηθεί θετικά και συμμετάσχει στα πλαίσια της πρωτοβουλίας της ΑΝΤΑΡΣΥΑ για μετωπική συμπόρευση των δυνάμεων της αντικαπιταλιστικής αντιιμπεριαλιστικής και αντί-ΕΕ αριστεράς, συνεχίζει να αντιμετωπίζει τη μετωπική πολιτική ως αναγκαία προϋπόθεση διεύρυνσης του πολιτικού και κοινωνικού μπλοκ των δυνάμεων που αντιτίθενται στις κυρίαρχες αστικές στρατηγικές.
Οι δυνάμεις αυτής της αριστεράς, οφείλουν να αποτυπώσουν την πολιτική δυναμική ενός διαφορετικού πολιτικού σχεδίου για τη πλειοψηφία του λαού. Να απαντήσουν στον κατακερματισμό και να συγκροτήσουν στη συγκυρία ένα διακριτό πολιτικό μπλοκ που θα έρχεται σε άμεση ρήξη με τις αστικές στρατηγικές και τις εναλλακτικές πολιτικές διαχείρισης και κυβερνητισμού. Η βάση της μετωπικής πολιτικής δε μπορεί παρά να είναι το αναγκαίο πολιτικό πρόγραμμα ρήξης με την αστική στρατηγική και τους ιμπεριαλιστικούς μηχανισμούς, που θα ανοίγει το δρόμο, θα υλοποιείται και θα προωθεί την κοινωνική ανατροπή στην κατεύθυνση του σοσιαλιστικού μετασχηματισμού.
Απόφαση Πολιτικής Γραμματείας του Κεντρικού Συντονιστικού
Η Αριστερή Συσπείρωση με αφορμή κινήσεις, εκδηλώσεις και «Πρωτοβουλίες Μετωπικής Συμπόρευσης Δυνάμεων και Αγωνιστών», οι οποίες παρουσιάζονται με δημοσιεύματα στον τύπο, ως συγκρότηση νέου πολιτικού φορέα ο οποίος θα συμμετάσχει στις ευρωεκλογές και στον οποίο φέρεται να συμμετέχει και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ σημειώνει τα παρακάτω:
1. Απαραίτητη προϋπόθεση για την αντιμετώπιση της καπιταλιστικής κρίσης και της επίθεσης της άρχουσας τάξης είναι η συγκρότηση μιας πλατιάς κοινωνικής συμμαχίας, ρήξης και ανατροπής, Μιας συμμαχίας – μετώπου, που θα συγκροτείται στη βάση της αποδέσμευσης από τις αυταπάτες της συνδιαχείρισης και της βελτίωσης των όρων υποταγής, θα απαιτεί και θα επιβάλλει βαθιές κοινωνικές τομές, ρήξη με τις επιλογές της αστικής τάξης και τελικά και με την ίδια.
2. Η συγκρότηση ενός τέτοιου μετώπου καθορίζεται από την κοινωνική και πολιτική πραγματικότητα και κρίνεται από τη στρατηγική και δυναμική των δυνάμεων που το συγκροτούν, από τις πολιτικές πρωτοβουλίες που λαμβάνει, από τη συνδετική ενιαία στρατηγική του, από το σύνολο του προγράμματος που προβάλλει. Επιβεβαιώνεται, μέσα από τις κεντρικές πολιτικές παρεμβάσεις και τακτικές, τις παρεμβάσεις στις συσπειρώσεις κοινωνικών και εργασιακών χώρων, από την σύγκρουσή του με τις κυρίαρχες πολιτικές του συστήματος εξουσίας, από τον ταξικό του προσανατολισμό. Κυρίως όμως, συγκροτείται και θα συγκροτηθεί στη βάση των αντιστάσεων και αγώνων των εργαζομένων και των λαϊκών στρωμάτων, των πρωτοβουλιών και των πολιτικών πρακτικών.
Η συγκυρία που διανύουμε χαρακτηρίζεται έντονα από την εμβάθυνση της συνολικής επίθεσης, όπως αυτή εκφράζεται από την συγκυβέρνηση που προέκυψε από τις πρόσφατες βουλευτικές εκλογές, απέναντι σε πλατιά λαϊκά στρώματα. Στο σήμερα, ο αστικός συνασπισμός εξουσίας επιχειρεί την πλήρη μεταβολή του συσχετισμού δύναμης σε οικονομικό και κοινωνικό επίπεδο, με τον συνολικό μετασχηματισμό του καθεστώτος συσσώρευσης στην Ελλάδα, μέσω της αναίρεσης όλων των συμβιβασμών της περιόδου της σοσιαλδημοκρατίας και του νεοφιλελευθερισμού, και με την συνεχή μείωση του κόστους ζωντανής εργασίας, με την εντεινόμενη ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων και με την περαιτέρω αποδιάρθρωση πολιτικών και συνδικαλιστικών πρακτικών (υπό την πίεση της ανεργίας και τον φόβο απόλυσης, του εργοδοτικού δεσποτισμού και του μειωμένου κόστους εργασίας).
Αναδιάρθρωση και νόμος 4009/4076
Σήμερα όπου οξύνεται η ένταση της επίθεσης στο επίπεδο της εργασίας, εντείνεται παράλληλα η επίθεση και στο χώρο της εκπαίδευσης. Η στοχοποίηση του δημοσίου πανεπιστημίου δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ως μεμονωμένη και αυτούσια πολιτική κίνηση, καθώς εντάσσεται σε ένα πιο ευρύ πλαίσιο. Ο συγκεκριμένος νόμος για την λειτουργία και τη δομή του δημοσίου πανεπιστημίου, από την μία συμπληρώνει και δίνει μία συνέχεια σε νόμους και πολιτικές κατευθύνσεις του παρελθόντος (Ε.Π.Π., νόμος για την αξιολόγηση κλπ) και παράλληλα αποτελεί την εξειδίκευση και την ολοκλήρωση των ευρωπαϊκών κατευθύνσεων (Μπολόνια) στον εκπαιδευτικό μηχανισμό. Πιο συγκεκριμένα, έρχεται σε μία περίοδο οικονομικής κρίσης να εγχαράξει αυτά τα χαρακτηριστικά στον μελλοντικό απόφοιτο-εργαζόμενο, ώστε να ανταποκρίνεται και να ενσωματώνει τη νέα εργασιακή πραγματικότητα. Έρχεται να διαμορφώσει έναν εργαζόμενο πλήρως πειθαρχημένο, άμεσα εκμεταλλεύσιμο και αναλώσιμο, επαγγελματικά και εργασιακά ακατοχύρωτο, που θα εμπεδώνει τις ευρύτερες εργασιακές μεταρρυθμίσεις και χωρίς αντιστάσεις θα ενσωματώνει το κάθε μνημόνιο, την εργοδοτική τρομοκρατία και το κάθε σχέδιο πρώτης απασχόλησης για την νεολαία των 560 ευρώ, σε περίπτωση που μπορεί να βρεί δουλειά.
Όλοι στο συλλαλητήριο των εργατικών σωματείων, συνδικάτων και φορέων το Σάββατο 05/09, στις 17:30, στην πλατεία ΧΑΝΘ, στην Θεσσαλονίκη!
Τα ευχολόγια για το «αναπτυξιακό πλάνο» μαζί με την ατζέντα 2030 από την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, προετοιμάζουν την νέα επίθεση για τους εργαζόμενους και το λαό. Κατακτήσεις 10ετιών του εργατικού κινήματος καταστρατηγούνται, οι ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί, οι πόλεμοι και οι περιφερειακές συγκρούσεις οξύνονται, ενώ η επίθεση στους φοιτητές και την νεολαία με την αναδιάρθρωση του εκπαιδευτικού μηχανισμού προχώρα με γοργούς ρυθμούς. Ζητήματα που φέτος παρουσιάζονται με την περιγραφή «Ατζέντα 2030» και συντελούν στην πλήρη ευθυγράμμιση της χώρας με τις επιταγές του διεθνούς κεφαλαίου και των αστικών τάξεων της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Από πίσω ακολουθούν και όλοι οι πιστοί υπηρέτες του συστήματος, όπως το κόμμα Τσίπρα και το ΠΑΣΟΚ που διατυμπανίζουν για το δικό τους πρόγραμμα ακολουθώντας την ίδια πολιτική.
Περιοδικό
ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΑΝΑΤΡΟΠΗ
Αφίσες
Βίντεο
