3η ΟΛΟΜΕΛΕΙΑ ΑΡΙΣΤΕΡΗΣ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗΣ στις 12 Ιουλίου 2014

ΠΕΡΙΛΗΨΗ ΤΗΣ ΑΠΟΦΑΣΗΣ

1. Όλοι οι βασικοί οικονομικοί δείκτες στις χώρες που το κεφάλαιο αποτυπώνει συντριπτική κοινωνική ισχύ (ΗΠΑ, Ιαπωνία, BRICS, Γερμανία, Γαλλία, ΗΒ, ΕΕ) αδυνατούν να σημειώσουν ανάκαμψη. Παρά το γεγονός ότι όλοι οι βασικοί δείκτες της εργασίας (ανεργία, παραγωγικότητα, μισθός, κόστος) φανερώνουν ένταση της εκμετάλλευσης και ταξική κατίσχυση.

Ελλείψει ενός νέου παραγωγικού και τεχνολογικού υποδείγματος ικανού να ανατάξει την κερδοφορία του, το κεφάλαιο επιχειρεί να διαχειριστεί την καπιταλιστική αστάθεια μεσοπρόθεσμα. Εξαντλεί τα καύσιμα της αναίρεσης του κοινωνικού συμβολαίου, προχωρά σε μικρής έκτασης καταστροφή κεφαλαίων κυρίως σε χώρες της περιφέρειας του καπιταλιστικού πυρήνα, υλοποιεί μικρής κλίμακας και μεγάλης σφοδρότητας ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις σε περιοχές έντασης των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών. 

2. Τα αποτελέσματα των Ευρωεκλογών στην ΕΕ και την Ελλάδα, χαρακτηρίζονται από την τάση πολιτικής μετατόπισης ενδιάμεσων κοινωνικών στρωμάτων που ιστορικά ανήκαν  στην κοινωνική συμμαχία του κεφαλαίου και σήμερα πιέζονται από την επέλαση του νεοφιλελευθερισμού.

Ο πολιτικός χώρος της «λαϊκής δεξιάς», κυρίως όμως της σοσιαλδημοκρατίας συρρικνώνεται καθώς καταργείται ο ιστορικός του ρόλος, πρωτίστως εις όφελος εθνικιστικών και ακροδεξιών ρευμάτων στον πυρήνα της ΕΕ και λιγότερο εις όφελος της Αριστεράς εντοπισμένα σε ορισμένες χώρες των μνημονίων (Ελλάδα, Ισπανία, Ιρλανδία).

Παρά ταύτα η πολιτική ηγεμονία του κεφαλαίου στην ΕΕ διατηρείται καθώς πάνω από 70% των εδρών καταλαμβάνεται από ευρω-ομάδες σκληρά προσδεμένες στο άρμα του νεοφιλελευθερισμού.

3. Οι δυνάμεις της Ευρω-Αριστεράς βρίσκονται σε παρατεταμένη και βαθιά ιδεολογική κρίση, χάνουν μια ιστορική ευκαιρία να εκφράσουν τμήματα της εργατικής τάξης που συνθλίβονται κάτω από τις αντεργατικές και αντικοινωνικές πολιτικές της ΕΕ, αμετανόητα υπερασπιζόμενες την πάγια θέση της Ευρώπης των λαών.

Αρνούνται πεισματικά να διατυπώσουν και να διεκδικήσουν το ανεκπλήρωτο δικαίωμα των εκμεταλλευομένων τάξεων στην διεκδίκηση της πολιτικής εξουσίας, υποτάσσονται στο κεφάλαιο, την ΕΕ και τον μηχανισμό του χρέους ως εργαλείο απόσπασης πλούτου από τις λαϊκές τάξεις και αποθησαύρισης των ισχυρών καπιταλιστικών μερίδων.

Διαβεβαιώνουν ότι μια «αναπτυξιακού» και σοσιαλδημοκρατικού τύπου διαχείριση της κρίσης είναι αναγκαία και εφικτή , αποκρύπτοντας ότι η εφαρμογή έστω και μόνο ενός μικρού τμήματος αυτής της πρότασης θα προϋπέθετε τη συνολική σύγκρουση με το κεφάλαιο.

Για τη Συμπόρευση των δυνάμεων της αντικαπιταλιστικής-αντιιμπεριαλιστικής, αντι-ΕΕ αριστεράς.

Η Αριστερή Συσπείρωση έχοντας τοποθετηθεί θετικά και συμμετάσχει στα πλαίσια της πρωτοβουλίας της ΑΝΤΑΡΣΥΑ για μετωπική συμπόρευση των δυνάμεων της αντικαπιταλιστικής αντιιμπεριαλιστικής και αντί-ΕΕ αριστεράς, συνεχίζει να αντιμετωπίζει τη μετωπική πολιτική ως αναγκαία προϋπόθεση διεύρυνσης του πολιτικού και κοινωνικού μπλοκ των δυνάμεων που αντιτίθενται στις κυρίαρχες αστικές στρατηγικές.

Οι δυνάμεις αυτής της αριστεράς, οφείλουν να αποτυπώσουν την πολιτική δυναμική ενός διαφορετικού πολιτικού σχεδίου για τη πλειοψηφία του λαού.  Να απαντήσουν στον κατακερματισμό και να συγκροτήσουν στη συγκυρία ένα διακριτό πολιτικό μπλοκ που θα έρχεται σε άμεση ρήξη με τις αστικές στρατηγικές και τις εναλλακτικές πολιτικές διαχείρισης και κυβερνητισμού. Η βάση της μετωπικής πολιτικής δε μπορεί παρά να είναι το αναγκαίο πολιτικό πρόγραμμα ρήξης με την αστική στρατηγική και τους ιμπεριαλιστικούς μηχανισμούς, που θα ανοίγει το δρόμο, θα υλοποιείται και θα προωθεί την κοινωνική ανατροπή στην κατεύθυνση του σοσιαλιστικού μετασχηματισμού.

Απόφαση Πολιτικής Γραμματείας του Κεντρικού Συντονιστικού

Η Αριστερή Συσπείρωση με αφορμή κινήσεις, εκδηλώσεις και «Πρωτοβουλίες Μετωπικής Συμπόρευσης Δυνάμεων και Αγωνιστών», οι οποίες παρουσιάζονται με δημοσιεύματα στον τύπο, ως συγκρότηση νέου πολιτικού φορέα ο οποίος θα συμμετάσχει στις ευρωεκλογές και στον οποίο φέρεται να συμμετέχει και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ σημειώνει τα παρακάτω:

1. Απαραίτητη προϋπόθεση για την αντιμετώπιση της καπιταλιστικής κρίσης και της επίθεσης της άρχουσας τάξης είναι η συγκρότηση μιας πλατιάς κοινωνικής συμμαχίας, ρήξης και ανατροπής, Μιας συμμαχίας – μετώπου, που θα συγκροτείται στη βάση της αποδέσμευσης από τις αυταπάτες της συνδιαχείρισης και της βελτίωσης των όρων υποταγής, θα απαιτεί και θα επιβάλλει βαθιές κοινωνικές τομές, ρήξη με τις επιλογές της αστικής τάξης και τελικά και με την ίδια.

2. Η συγκρότηση ενός τέτοιου μετώπου καθορίζεται από την κοινωνική και πολιτική πραγματικότητα και κρίνεται από τη στρατηγική και δυναμική των δυνάμεων που το συγκροτούν, από τις πολιτικές πρωτοβουλίες που λαμβάνει, από τη συνδετική ενιαία στρατηγική του, από το σύνολο του προγράμματος που προβάλλει. Επιβεβαιώνεται, μέσα από τις κεντρικές πολιτικές παρεμβάσεις και τακτικές, τις παρεμβάσεις στις συσπειρώσεις κοινωνικών και εργασιακών χώρων, από την σύγκρουσή του με τις κυρίαρχες πολιτικές του συστήματος εξουσίας, από τον ταξικό του προσανατολισμό. Κυρίως όμως, συγκροτείται και θα συγκροτηθεί στη βάση των αντιστάσεων και αγώνων των εργαζομένων και των λαϊκών στρωμάτων, των πρωτοβουλιών και των πολιτικών πρακτικών.