Του Σπύρου Κοντομάρη, υποψήφιου ευρωβουλευτή με την ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α.

Η Ελλάδα συνδέεται νομισματικά σε μια διεθνή ισοτιμία αποκτώντας «σκληρό» νόμισμα. Όμως οι πανηγυρισμοί διακόπτονται με την εμφάνιση της κρίσης, το δημόσιο χρέος εκτοξεύεται και το «σκληρό» νόμισμα εκτίθεται σε όργιο κερδοσκοπικών επιθέσεων. Νέα δάνεια, νέα τοκοχρεολύσια. Η κυβέρνηση εφαρμόζει σκληρή λιτότητα, απολύει δημόσιους υπαλλήλους και εκποιεί δημόσιες υποδομές σε ξένες επιχειρήσεις.

Η χώρα επιστρέφει σε εθνικό νόμισμα, το υποτιμά και κηρύσσει παύση πληρωμών. Χάρη στα ισχυρά μέτρα προστατευτισμού, βελτιώνονται οι εξαγωγές και μειώνονται οι εισαγωγές. Η παραγωγική ανασυγκρότηση συντελείται μέσα από τη θυσία των εργαζομένων, το χτύπημα των συνδικάτων, τη διάλυση των συλλογικών συμβάσεων. Το κεφάλαιο υπερασπίζεται τα «επιτεύγματα» του με χούντα.