Το αποτέλεσμα των εκλογών όπως τελικά διαμορφώθηκε εμφανίζει πολλά αντιφατικά στοιχεία. Η εκτίμηση είναι ότι παρά τις αρκετές θετικές πλευρές του αποτελέσματος και ενώ καταγράφεται μια σαφής αμφισβήτηση της πολιτικής του κεφαλαίου, σε αυτή τη καμπή της ταξικής πάλης αυτή η αμφισβήτηση δε μεταφράζεται στο σχηματισμό ευρέων πολιτικών και κοινωνικών μπλοκ έτοιμων να αμφισβητήσουν έμπρακτα την ηγεμονία της αστικής τάξης και του σχεδίου της.

Στο επίπεδο του ελληνικού κοινωνικού σχηματισμού:

1. Το κυβερνητικό μπλοκ, καταγράφει μία σαφή ήττα, με σημαντική πτώση των ποσοστών τόσο της ΝΔ όσο και του ΠΑΣΟΚ. Παρόλα αυτά ως πολιτικό σχέδιο εξακολουθεί να καταγραφεί μία σημαντική δυναμική, εντελώς αναντίστοιχη της κοινωνικής δυσαρέσκειας και του τρόπου με τον οποίο αυτή εκφράζεται σε επίπεδο καθημερινότητας. Το εκλογικό αποτέλεσμα δημιουργεί προβλήματα στον συνασπισμό εξουσίας ως προς την ένταση της συνέχειας των μεταρρυθμίσεων, αλλά δεν δημιουργεί την αποσταθεροποίηση που θα λειτουργούσε ανασταλτικά ως προς την ολοκλήρωση των βραχυπρόθεσμων μέτρων (π.χ. ασφαλιστικό, ιδιωτικοποιήσεις). Παράλληλα η ανάδειξη μορφωμάτων όπως το ΠΟΤΑΜΙ αλλά και η εκλογική άνοδος του ΛΑΟΣ δημιουργούν «μαξιλαράκια ασφαλείας» για το πολιτικό σύστημα και εκ των πραγμάτων πιέζουν προς τα δεξιά, όχι μόνο τον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά το σύνολο του επίσημου πολιτικού σκηνικού. Η εκλογική (αλλά και ουσιαστικά πολιτική) διάλυση της ΔΗΜΑΡ, αποτέλεσμα της συμμετοχής της στη συγκυβέρνηση, λειτουργεί επίσης σταθεροποιητικά, τουλάχιστον βραχυπρόθεσμα, για το κυβερνητικό κέντρο σε κοινοβουλευτικό επίπεδο. Η διάσωση του ΠΑΣΟΚ, μέσω του μορφώματος της ΕΛΙΑΣ, επιβεβαιώνει την ισχύ της πρόσβασης στον κρατικό μηχανισμό και τα παράγωγα που αυτή επιφέρει, και αποτελεί στην παρούσα φάση μία επιτυχία του κεφαλαίου και των κέντρων εξουσίας. Σε ότι αφορά την Ελλάδα, κρίνοντας τις εκλογές ως σημείο συμπύκνωσης και αποτύπωσης πολιτικών σχεδίων, τα συμπεράσματα είναι αντιφατικά αλλά με κυρίαρχο ένα αρνητικό πρόσημο στον βαθμό που παρατηρείται μια σχετική σταθεροποίηση του πολιτικού σκηνικού (με την έννοια της εδραίωσης του ΣΥΡΙΖΑ ως κυρίαρχη και μοναδική εναλλακτική επιλογή και του παράλληλου καναλιζαρίσματος της κοινωνικής δυσαρέσκειας προς αυτόν) και δεν καταγράφεται ήττα του κυρίαρχου πολιτικού σχεδίου της αστικής τάξης (παραμονή στην Ε.Ε. και το Ευρώ). Αποτυπώθηκε, μεν, μία φθορά του κυρίαρχου συνασπισμού εξουσίας και των πολιτικών εκπροσώπων του, αλλά όχι τέτοιας έντασης ή δυναμικής που να σηματοδοτεί μία αποσταθεροποίηση του ή πολύ περισσότερο την στροφή του λαϊκού παράγοντα προς πολιτικά σχέδια επικίνδυνα για την ηγεμονία του κεφαλαίου στο εσωτερικό της Ελλάδας (παρότι παρόλα αυτά φαίνεται να εδραιώνεται μία κοινωνική δυναμική αμφισβήτησης όψεων αυτής της ηγεμονίας η οποία όμως ούτε ομοιογενής είναι, ούτε έχει ως δεσπόζουσα την ανατρεπτική προοπτική).

Του Δημήτρη Μπλάνα, υποψήφιου ευρωβουλευτή με την ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α.

Σκίτσα του Μποστ από τη δεκαετία του '60. Η Ωραία Ελλάδα, λίγο ξεφτισμένη αλλά πάντα δωρική με τα δύο παιδιά της. Τον Πειναλέοντα και την Ανεργίτσα οι τρεις τους σε ξυλάρμενο πλοιάριο με σκισμένα τα πανιά. Το τιμόνι γυρίζει ασταμάτητα άλλοτε δεξιά άλλοτε αριστερά ανάλογα με τα ρεύματα και τον αέρα. Τι λείπει; το όνομα του πλεούμενου "Ζάλλογον".

Στη χώρα του Πειναλέοντα και της Ανεργίτσας, η Αριστερά του "ανήκουμε στη Δύση" μπορεί να βγάλει το καράβι στο λιμάνι;

Ο Σπύρος Κοντομάρης είναι υποψήφιος ευρωβουλευτής με την ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α.