Η Αριστερή Συσπείρωση αποτελεί μία νέα πολιτική οργάνωση του χώρου της αντικαπιταλιστικής αριστεράς. Συγκροτήθηκε μετά τη μαζική αποχώρηση της πλειοψηφίας μελών  της ΑΡΑΣ  και προέρχεται από το ρεύμα και την πολιτικοποίηση των κοινωνικών κινημάτων των τελευταίων 15 ετών με προσδιορισμό στο Συσπειρωσιακό αντισυνδιαχειριστικό μοντέλο και τη συγκρότηση αριστερών συσπειρωσιακών κοινωνικο-πολιτικών σχημάτων στους κοινωνικούς χώρους.

Συγκροτείται στη βάση των αρχών του επαναστατικού μαρξισμού, στις θεωρητικές επεξεργασίες των  Μαρξ και Ένγκελς,  στις λενινιστικές αρχές . Στη συμβολή των κομμουνιστικών ρευμάτων του 2ου μισού του εικοστού αιώνα, για το ρόλο της εργατικής τάξης και του κόμματος, τη συγκρότηση και ηγεμονία των παραγωγικών σχέσεων πάνω στις παραγωγικές δυνάμεις, τον ειδικό ρόλο του πολιτικού επιπέδου και το ρόλο της ιδεολογίας. Στην κριτική απέναντι στο ρεφορμισμό, τις στρεβλώσεις  και την τελική ήττα του ιστορικού κομμουνιστικού κινήματος, στις αρχές του προλεταριακού διεθνισμού.

Αναφέρεται στην κληρονομιά των μεγάλων σοσιαλιστικών επαναστάσεων στη Ρωσία και την Κίνα, στα αντιιμπεριαλιστικά - απελευθερωτικά κινήματα και επαναστάσεις  μετά το Β’ παγκόσμιο πόλεμο, στο ελληνικό κομμουνιστικό κίνημα και τους αγώνες της εργατικής τάξης   στα χρόνια της οικοδόμησης του καπιταλισμού στην Ελλάδα, στις ιστορικές παρακαταθήκες του ΕΑΜ - ΕΛΑΣ και  των οργανώσεων  τους, στον αγώνα για την εξουσία του ΔΣΕ. Τέλος,  στους εργατικούς αγώνες  τις δεκαετίες του ‘50 και ‘60, στην αντιδικτατορική πάλη, στην εξέγερση του Πολυτεχνείου, στα κοινωνικά κινήματα που ακολούθησαν,  στους αντιιμπεριαλιστικούς αγώνες για τη συμμετοχή της Ελλάδας στους πολέμους της Μέσης Ανατολής και της Γιουγκοσλαβίας.

Η Αριστερή Συσπείρωση είναι μία πολιτική οργάνωση που ορίζεται ως μεταβατική με στόχο την αναζήτηση και συμβολή στη συγκρότηση μίας επαναστατικής στρατηγικής για την ανατροπή των καπιταλιστικών σχέσεων και μέσω του σοσιαλιστικού μετασχηματισμού στη μετάβαση στον κομμουνισμό. Υπό αυτή την έννοια βασικό στοιχείο της πολιτικής στρατηγικής της οργάνωσης είναι η συμβολή στην οικοδόμηση και ενσωμάτωση τελικά στον επαναστατικό φορέα της εργατικής τάξης.

Στο δρόμο αυτό απορρίπτουμε κάθε στρατηγική κυβερνητισμού και συνδιαχείρισης. Διαχωριζόμαστε από τις στρατηγικές συγκρότησης συμμαχιών του κεφαλαίου και της εργατικής τάξης. Εργαζόμαστε στην κατεύθυνση της υλοποίησης του στόχου για τη συγκρότηση μίας ταξικής συμμαχίας υπό την ηγεμονία της εργατικής τάξης με στόχο την επαναστατική κατάληψη της πολιτικής εξουσίας και τη συντριβή των κοινωνικών σχέσεων που συγκροτούνται στη βάση του καπιταλιστικού καταμερισμού εργασίας.

1. Για τους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς και τον πόλεμο.

Η μεταβολή στην ιμπεριαλιστική αλυσίδα ως αποτέλεσμα της κρίσης του παραγωγικού μοντέλου και της άναρχης παραγωγής, της ανισόμετρης καπιταλιστικής ανάπτυξης και σχέσεων μεταξύ των κρατών, δίνοντας έμφαση στο παραγωγικό μοντέλο της δύσης και στην ανάδειξη της Κίνας όχι μόνο ως παραγωγικό βιομηχανικό κέντρο (όπως πολλές από τις θεωρίες που εστιάζουν μόνο στην παραγωγική δυναμική και το χαμηλό συγκριτικά κόστος παραγωγής), αλλά και ως κέντρο καινοτομίας και τεχνολογικής ανάπτυξης. Η κρίση αυτή της ιμπεριαλιστικής αλυσίδας ως επακόλουθο της μεταβολής του συσχετισμού δύναμης προς τη μεριά της ανατολής, συνεχίζει να βαθαίνει στο μεσοδιάστημα και να προκαλεί οξύνσεις του ανταγωνισμού τριβές και πολέμους κυρίως στα σημεία επαφής ή επέκτασης των ιμπεριαλιστικών μπλοκ. Ως τέτοια σημεία θα πρέπει να ιδωθούν η κρίση και απόπειρα ανατροπής του καθεστώτος στο Ιράν με ένα περισσότερο φιλοδυτικό, η ανάδειξη μίας κυβέρνησης φιλοδυτικής στη Συρία από τα πρωτοπαλίκαρα των τζιχαντιστών, η επέμβαση των Αμερικανών στη Βενεζουέλα και αντίστοιχα η απειλή για την Κούβα, η επέμβαση του Ισραήλ σε Γάζα και Λίβανο με στόχο να περιορίσει την πρόσβαση του Ιράν και των συμμάχων του στην περιοχή. Μεσοπρόθεσμο στόχο έχουν τον περιορισμό της επιρροής, την επιβράδυνση της ανάπτυξης της Κίνας και την ενσωμάτωση σε κατώτερη θέση στην ιμπεριαλιστική αλυσίδα, την πίεση για παραχωρήσεις στις αλυσίδες τροφοδοσίας και πρώτων υλών, το άνοιγμα της αγοράς της σε περισσότερα δυτικά κεφάλαια και κυρίως την ενσωμάτωση του μοντέλου συσσώρευσης της με βάση και με τους κανόνες της δύσης. Αυτοί οι όροι φυσικά δεν αναιρούν τις βαθύτερες γενικές αιτίες του ιμπεριαλιστικού ανταγωνισμού που αφορούν στην καπιταλιστική εκμετάλλευση της περιφέρειας από τις χώρες του αναπτυγμένου καπιταλισμού, και αυτό αφορά και τους δύο ισχυρούς πόλους, Κίνα και ΗΠΑ. Η περιοχή αυτή και για τις δύο κυρίαρχες οικονομίες, αποτελεί ένα πεδίο ανταγωνισμού που δεν σχετίζεται μόνο στον ενεργειακό πλούτο αλλά στο πολλαπλό ρόλο της περιοχής στους εμπορικούς δρόμους, από Δύση σε Ανατολή ή το αντίστροφο στις μέρες μας, αντίστοιχα από Βορρά σε Νότο [για αυτό και το ενδιαφέρον περιφερειακών δυνάμεων όπως το Καζακστάν (που αποτελεί μία από τις πρώτες χώρες που μετά την προσωρινή εκεχειρία ανακοίνωσε τα έργα επενδύσεων του σε λιμάνια στο Ιράν ως δρόμος πρόσβασης στον Ινδικό και το διεθνές εμπόριο) και μεταξύ και άλλων λόγων η Ρωσία] και την πρόσβαση σε σημαντικά κέντρα οικονομικής και βιομηχανικής ισχύος, που εμπλέκονται με τις χώρες του κόλπου, την Ινδία, την πρόσβαση στη Μεσόγειο κλπ. Αποτελείται από λιμάνια και σημαντικούς εναλλακτικούς δρόμους μεταφοράς από στεριά όπως το BRI (νέος δρόμος του μεταξιού), για τη μεταφορά προϊόντων και συνδέει χώρες παραγωγής προϊόντων, πρώτων υλών και χρηματοπιστωτικών κέντρων και υπηρεσιών. Η περιοχή αποτελεί έναν από τους τρεις μεγάλους δρόμους εμπορίου παγκοσμίως, μαζί με το δρόμο του Ατλαντικού μεταξύ Ευρώπης – ΗΠΑ – Καναδά, και του δρόμου του Ειρηνικού που συνδέει τα μεγάλα λιμάνια της Κίνας, Ν. Κορέας, Ιαπωνίας και Σιγκαπούρης με το Λος Άντζελες και τη Δ. ακτή της αμερικανικής Ηπείρου. Ο έλεγχος αυτών των εμπορικών αξόνων έχει στρατηγικό χαρακτήρα ελέγχου του παγκόσμιου εμπορίου. Γεννά ευκαιρίες καπιταλιστικής ανάπτυξης στα σημεία που διέρχεται, ενώ οι δυνάμεις που τους ελέγχουν εξασφαλίζουν τη γεωπολιτική τους ισχύ επιβάλλοντας το πλαίσιο και τη συνεργασία με τα κράτη και τους λαούς της περιοχής. Στη σημερινή εποχή των BigDatas, του ΑΙ, των χρηματοπιστωτικών ροών και κέντρων και ψηφιακών υπηρεσιών, τα καλώδια που διέρχονται στους ίδιους άξονες αποτελούν κεντρικό σημείο της ψηφιακής οικονομίας και ο έλεγχος τους υπερβαίνει την αξία που αφορά στις ενεργειακές ροές ως το κύριο σημείο ελέγχου της καπιταλιστικής ανάπτυξης που αποτελούσε σε μία ολόκληρη προηγούμενη περίοδο το καθοριστικό στοιχείο που εξασφάλιζε τον κυρίαρχο ρόλο των ΗΠΑ στον ιμπεριαλιστικό μηχανισμό.

Βρισκόμαστε σε μια κρίσιμη συγκυρία για τα εργατολαϊκά στρώματα, καθώς η συνολική σταθεροποίηση του πολιτικού σκηνικού, παγιώνει ένα νέο αρνητικό συσχετισμό δύναμης μεταξύ κεφαλαίου και εργασίας, και απειλεί να ενσωματώσει σε ένα νέο κοινωνικό συμβόλαιο φτώχιας και αποδοχής της ήττας τα κοινωνικά μπλοκ που χτυπήθηκαν χωρίς όριο την προηγούμενη περίοδο 2008-2018.

Η προσπάθεια αναβάθμισης και σταθεροποίησης της θέσης του ελληνικού καπιταλισμού στην ιμπεριαλιστική αλυσίδα των ΗΠΑ-ΕΕ, αφήνει τα περιθώρια στον κύριο πολιτικό διαχειριστή της περιόδου, το ΣΥΡΙΖΑ, να ασκήσει μια πολιτική συναίνεσης προς τα κάτω, ενσωμάτωσης του εργατικού κινήματος σε ένα δυσμενή ταξικό συσχετισμό και συντριπτικά αναντίστοιχο με την ένταση της εκμετάλλευσής του και τις ανάγκες των λαϊκών στρωμάτων. Μια πολιτική που λειτουργεί μόνο βραχυπρόθεσμα, προς όφελος των αντιδραστικότερων τμημάτων του ελληνικού κεφαλαίου. Έχει αποδειχθεί καθ’ όλη την περίοδο της κρίσης ότι μεσοπρόθεσμα η ελληνική αστική τάξη αδυνατεί να δώσει διέξοδο στη χαμηλή παραγωγικότητα του ελληνικού κεφαλαίου, αδυνατίζει τα θεμέλιά του και οδηγεί στρατηγικά σε εξασθένιση της θέσης του στις ιμπεριαλιστικές ολοκληρώσεις. Για να βρει διέξοδο από αυτό το καθοδικό σπιράλ, προσφέρει γη και ύδωρ στους κυρίαρχους ιμπεριαλισμούς, με επικίνδυνες προοπτικές για τα λαϊκά στρώματα.