Η κοινωνική καταστροφή του 3ου μνημονίου, οι ωμοί εκβιασμοί της τρόικας, οι ανταγωνισμοί των κυρίαρχων μερίδων του κεφαλαίου στην ιμπεριαλιστική αλυσίδα, γύρω από το χρέος του Νότου της ΕΕ και η νέα Κυπριακή τραγωδία αποτελούν το πεδίο στο οποίο καλούνται να δοκιμαστούν οι στρατηγικές και τακτικές των δυνάμεων και πόλων της Αριστεράς.

1. Η πρόταση για έξοδο από το ευρώ, ξεκομμένη από την ανάγκη για εδώ και τώρα αποδέσμευση από την ΕΕ, δεν συμβάλλει στην αντικαπιταλιστική έξοδο από την κρίση και αποτελεί όταν συνοδεύεται από αναπτυξιακές πολιτικές με "δημόσιες επενδύσεις" και εθνικοποίηση τραπεζών, πολιτική υποχώρηση σε σοσιαλδημοκρατική κατεύθυνση. Και είναι ιστορικά λάθος να αντιμετωπίζεται ως στάδιο προς τη διαδικασία ρήξης αρχικά και αποδέσμευσης τελικά από τα δεινά της ΕΕ, ως στοιχείο ωρίμανσης του επαναστατικού υποκειμένου.

Τις τελευταίες εβδομάδες βιώνουμε μία επιταχυνόμενη κοινωνική και πολιτική συγκυρία. Οι εξελίξεις καθορίζονται από την κοινωνική καταστροφή που επιβάλλει το 3ο  μνημόνιο, τους ωμούς πολιτικούς εκβιασμούς της ελληνικής αστικής τάξης και τον ανταγωνισμό των κυρίαρχων μερίδων του κεφαλαίου στην ιμπεριαλιστική αλυσίδα, γύρω από το ζήτημα του ελληνικού χρέους.

Το ελληνικό αστικό πολιτικό σύστημα, διέρχεται τη βαθύτερη κρίση αποσάθρωσης όχι οφειλόμενη σε διαφορετικές αστικές στρατηγικές και πολιτικά σχέδια για τη συγκυρία, αλλά λόγω της βαθύτατης διάρρηξης των δεσμών εκπροσώπησης με ένα σύνολο κοινωνικών τάξεων και ομάδων, που σε ένα προηγούμενο χρονικό διάστημα αναγνωρίζονταν με υλικούς ή και ιδεολογικούς όρους στο συνασπισμό εξουσίας.

Η κυβέρνηση Σαμαρά πιθανά θα αποτελέσει την τρίτη κυβέρνηση μετά τους Παπανδρέου και Παπαδήμο,  που θα καταλήξει σε πτώση υλοποιώντας το μνημόνιο 3 και στο δρόμο για το μνημόνιο 4, πιεζόμενη από τη χρεοκοπία,  από την πλήρη απονομιμοποίησή της  από τα  λαϊκά  στρώματα που οδηγούνται στην εξαθλίωση και τις κοινωνικές αντιδράσεις.

Στον ορίζοντα, η ελληνική αστική τάξη και οι αστικές τάξεις των κυρίαρχων ιμπεριαλιστικών σχηματισμών, επεξεργάζονται εναλλακτικά πολιτικά σχέδια, στα οποία περιλαμβάνεται και η προοπτική ταξικής σύγκρουσης με καθοριστικούς όρους. Διαβλέπουν ότι η άνοδος της αριστεράς δεν βασίζεται πάνω σε ένα ισχυρό κοινωνικό κίνημα αμφισβήτησης των κυρίαρχων όψεων της στρατηγικής τους, που θα επιδιώκει την επιβολή της κυβέρνησής του και της εφαρμογής ενός νέου πολιτικού προγράμματος διεξόδου. Με βάση των υφιστάμενο κοινωνικό και ιδεολογικό συσχετισμό επεξεργάζονται τις επιλογές τους, επανασύστασης της πολιτικής επιλογής της σταθερότητας (Σαμαράς) με ενίσχυση από όλο το φάσμα της πολιτικής τάξης, της σύντομης "αριστερής παρένθεσης" - ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και μια βαθύτερη απεχθή φασιστική τομή και αναστολή άρθρων του συντάγματος.

Στο φόντο αυτό οι δυνάμεις της ελληνικής αριστεράς όπως εκφράζονται κυρίως μέσα από το ΣΥΡΙΖΑ, βλέποντας τις δυνάμεις τους να καταγράφουν υψηλά εκλογικά ποσοστά, επιχειρούν την συγκρότηση  του κοινωνικού μπλοκ που θα οδηγήσει στην εφαρμογή ενός «εναλλακτικού» πολιτικού σχεδίου.

Ωστόσο, η προοπτική της συγκρότησης μιας  κυβέρνησης της αριστεράς με πυλώνα το ΣΥΡΙΖΑ είναι ένα πολιτικό εγχείρημα που δεν μπορεί να δώσει διέξοδο στην αφαίμαξη των λαϊκών στρωμάτων.

Αν κάτι χαρακτηρίζει την περίοδο που διανύουμε είναι η πυκνότητα των εξελίξεων. Πυκνές εξελίξεις που φανερώνουν γρηγορότερα την αντιφατικότητα και ανεπάρκεια των υφιστάμενων πολιτικών προτάσεων, θέσεων και επιλογών. Διανύουμε, θα μπορούσε να πει κανείς, βδομάδες μέσα στις οποίες συμβαίνουν δεκαετίες. Έτσι, δεν χρειάστηκε να περάσουν παρά μόνο δυο βδομάδες προκειμένου να φανερωθεί σε όλη της τη γύμνια η πολιτική επιλογή δυνάμεων που από τις επικλήσεις στην «ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΤΑΞΙΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ» και τις αντικαπιταλιστικές κορώνες κατέληξαν τελικά να δίνουν τη «ΜΑΧΗ» στο ΕΚΑ μαζί με δυνάμεις που κατακεραυνώνουν στις «καθαρές» πολιτικές τους διακηρύξεις.

Σε αυτό το πλαίσιο αποκτάει ενδιαφέρον πώς καταλήγεις να συγκλίνεις με τα ρεύματα της ΛΑΕ την ίδια στιγμή που θεωρείς ότι σε συνδικαλιστικό επίπεδο αποτελούν ακολουθητή του υποταγμένου συνδικαλισμού και της κρατικής γραφειοκρατίας και ενώ αναγιγνώσκεις ότι σε πολιτικό επίπεδο «η συνδιάσκεψή της έγινε για να νομιμοποιήσει τη στροφή προς τη συμμαχία με το ΜΕΡΑ25». Πολύ πιο ενδιαφέρον όμως είναι να βάζεις τελικά το ίδιο το ΜΕΡΑ25 στα ψηφοδέλτιά σου την ίδια στιγμή που καλείς ανοιχτά σε «διαχωρισμό από τη διαχειριστική και συστημική του λογική» και αναγνωρίζεις ότι εντάσσεται «στα ρεύματα της σοσιαλδημοκρατίας, που θέλουν να κυβερνήσουν σε συμμαχία με την αστική τάξη».