ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΚΑΙ ΣΥΓΚΥΡΙΑ

Η κοινωνική και πολιτική συγκυρία που διανύουμε σε συνέχεια της επίθεσης των τελευταίων 3 ετών χαρακτηρίζεται από τα εξής στοιχεία:
1. Μετά τις βουλευτικές εκλογές της 17ης Ιούνη και τη συγκρότηση της συγκυβέρνησης ο συνασπισμός εξουσίας εμβαθύνει τη συνολική επίθεση απέναντι στα λαϊκά και στα μικροαστικά στρώματα, επιχειρώντας να τροποποιήσει δραστικά το συσχετισμό δύναμης, με την περαιτέρω μείωση του εργατικού κόστους, με την εντεινόμενη ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων και με την περαιτέρω αποδιάρθρωση πολιτικών και συνδικαλιστικών πρακτικών (υπό την πίεση της ανεργίας, της εργοδοτικής αυθαιρεσίας και της συμπίεσης αξίας της εργασίας). Κυρίαρχη στρατηγική των δυνάμεων του κεφαλαίου αποτελεί ο συνολικός μετασχηματισμός του καθεστώτος συσσώρευσης στην Ελλάδα με την αναίρεση όλων των συμβιβασμών της περιόδου της σοσιαλδημοκρατίας και του νεοφιλελευθερισμού.
2. Από την ευθύνη των ηγεσιών της κοινοβουλευτικής αριστεράς, την υποτίμηση της οργάνωσης του πολιτικού και κοινωνικού αγώνα με στόχο την συγκρότηση κοινωνικού μετώπου αντίστασης στην πολιτικής της τρόικα και της ελληνικής αστικής τάξης. Είναι σαφές ότι τα προσχήματα και οι ενστάσεις που διατυπώνονται σε αυτή την κατεύθυνση, απορρέουν από την εκτίμηση ότι είναι εφικτή η διατήρηση κάποιων ταξικών συμβιβασμών ή ακόμα και η σύναψη νέων , και από το έλλειμμα πολιτικής βούλησης για συνολική ρήξη με το συνασπισμό εξουσίας και το κεφάλαιο.
Την ίδια στιγμή, η επαναστατική αριστερά δεν έχει κατακτήσει την απαραίτητη δυναμική για να επιβάλει ένα σχέδιο αντικαπιταλιστικής διεξόδου στη κρίση, παρά το γεγονός ότι έχει καταφέρει σε σημαντικό βαθμό να επηρεάσει και να μετατοπίσει το πεδίο συζήτησης και πολιτικής πάλης (έξοδος από το ευρώ και την ε.ε, διαγραφή χρέους, κρατικοποιήσεις, αποκατάσταση μισθών).
Ο κατακερματισμός των δυνάμεων της Αριστεράς σε (τουλάχιστον) τρία πολιτικά σχέδια, χωρίς την καθαρή ηγεμονία κάποιου πάνω στα άλλα, αποτυπώνεται και στην παρέμβαση μέσα στο εργατικό και Λαικό κίνημα, με αποτέλεσμα όχι μόνο να μην αναπτύσσονται ταξικοί και λαικοί αγώνες αντίστοιχοι με το μέγεθος της καπιταλιστικής επίθεσης, αλλά και να διαθέτουν έλλειμμα γενικής πολιτικής ρήξης, αμφισβήτησης της ηγεμονίας της ελληνικής αστικής τάξης και της κυβέρνησής της,

Αποχαιρετούμε τον Σπύρο Χαλβατζή, ιστορικό στέλεχος του ΚΚΕ και της ΚΝΕ, που έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 79 ετών.
Ο Σπύρος Χαλβατζής υπήρξε μια ξεχωριστή μορφή του κομμουνιστικού κινήματος, ένας αγωνιστής που έταξε ολόκληρη τη ζωή του στην υπόθεση της εργατικής τάξης, του λαού και του αγώνα για μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Εκλέχθηκε μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ , διετέλεσε Γραμματέας του Κεντρικού Συμβουλίου της ΚΝΕ και υπηρέτησε και στο Πολιτικό Γραφείο της ΚΕ του ΚΚΕ. Εκλέχτηκε επανειλημμένα βουλευτής του ΚΚΕ, νομαρχιακός σύμβουλος καθώς και δημοτικός σύμβουλος Αθήνας.
Τον γνωρίσαμε και μέσα από τη δράση του στον Σύνδεσμο Φυλακισθέντων και Εξορισθέντων Αντιστασιακών (ΣΦΕΑ), στον οποίο διετέλεσε επί σειρά ετών μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου και Πρόεδρος.

Με σεβασμό, εκφράζουμε τα θερμά μας συλλυπητήρια στην οικογένεια, στους οικείους, στους συντρόφους του στο ΚΚΕ και στους συναγωνιστές του.

Δεν έχει περάσει πολύς καιρός από τα δυστυχήματα στην Βιολάντα και στον Ασπρόπυργο και ο καταλόγος αυτός μακραίνει καθημερινά. Η έκρηξη και η πυρκαγιά σε εργοστάσιο ξυδιού στα Εξαμήλια Κορινθίας, κόστισε την ζωή σε έναν ακόμα εργαζόμενο.
Η εργοδοσία και τα τσιράκια της δεν μπορούν να μιλούν πλέον για μεμονωμένα συμβάντα και κακές στιγμές. Τα ίδια τα νούμερα των νεκρών εργατών δείχνουν την αλήθεια και αποτελούν προδιαγεγραμμένα εγκλήματα. Οι χώροι δουλειάς έχουν μετατραπεί σε αρένες θανάτου και αυτό γιατί, η προστασία της υγείας και της ζωής των εργαζομένων αντιμετωπίζεται σαν ένα απλό νούμερο, σαν άλλος ένας δείκτης στην ζυγαριά των καπιταλιστών μεταξύ κόστους και κέρδους.