ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΚΑΙ ΣΥΓΚΥΡΙΑ

Η κοινωνική και πολιτική συγκυρία που διανύουμε σε συνέχεια της επίθεσης των τελευταίων 3 ετών χαρακτηρίζεται από τα εξής στοιχεία:
1. Μετά τις βουλευτικές εκλογές της 17ης Ιούνη και τη συγκρότηση της συγκυβέρνησης ο συνασπισμός εξουσίας εμβαθύνει τη συνολική επίθεση απέναντι στα λαϊκά και στα μικροαστικά στρώματα, επιχειρώντας να τροποποιήσει δραστικά το συσχετισμό δύναμης, με την περαιτέρω μείωση του εργατικού κόστους, με την εντεινόμενη ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων και με την περαιτέρω αποδιάρθρωση πολιτικών και συνδικαλιστικών πρακτικών (υπό την πίεση της ανεργίας, της εργοδοτικής αυθαιρεσίας και της συμπίεσης αξίας της εργασίας). Κυρίαρχη στρατηγική των δυνάμεων του κεφαλαίου αποτελεί ο συνολικός μετασχηματισμός του καθεστώτος συσσώρευσης στην Ελλάδα με την αναίρεση όλων των συμβιβασμών της περιόδου της σοσιαλδημοκρατίας και του νεοφιλελευθερισμού.
2. Από την ευθύνη των ηγεσιών της κοινοβουλευτικής αριστεράς, την υποτίμηση της οργάνωσης του πολιτικού και κοινωνικού αγώνα με στόχο την συγκρότηση κοινωνικού μετώπου αντίστασης στην πολιτικής της τρόικα και της ελληνικής αστικής τάξης. Είναι σαφές ότι τα προσχήματα και οι ενστάσεις που διατυπώνονται σε αυτή την κατεύθυνση, απορρέουν από την εκτίμηση ότι είναι εφικτή η διατήρηση κάποιων ταξικών συμβιβασμών ή ακόμα και η σύναψη νέων , και από το έλλειμμα πολιτικής βούλησης για συνολική ρήξη με το συνασπισμό εξουσίας και το κεφάλαιο.
Την ίδια στιγμή, η επαναστατική αριστερά δεν έχει κατακτήσει την απαραίτητη δυναμική για να επιβάλει ένα σχέδιο αντικαπιταλιστικής διεξόδου στη κρίση, παρά το γεγονός ότι έχει καταφέρει σε σημαντικό βαθμό να επηρεάσει και να μετατοπίσει το πεδίο συζήτησης και πολιτικής πάλης (έξοδος από το ευρώ και την ε.ε, διαγραφή χρέους, κρατικοποιήσεις, αποκατάσταση μισθών).
Ο κατακερματισμός των δυνάμεων της Αριστεράς σε (τουλάχιστον) τρία πολιτικά σχέδια, χωρίς την καθαρή ηγεμονία κάποιου πάνω στα άλλα, αποτυπώνεται και στην παρέμβαση μέσα στο εργατικό και Λαικό κίνημα, με αποτέλεσμα όχι μόνο να μην αναπτύσσονται ταξικοί και λαικοί αγώνες αντίστοιχοι με το μέγεθος της καπιταλιστικής επίθεσης, αλλά και να διαθέτουν έλλειμμα γενικής πολιτικής ρήξης, αμφισβήτησης της ηγεμονίας της ελληνικής αστικής τάξης και της κυβέρνησής της,

Αυτές τις μέρες συμπληρώνονται 3 χρόνια από το κρατικό έγκλημα των Τεμπών, που οδήγησε σε 57 νεκρούς, νέους ανθρώπους. Όσο κι αν η κυβέρνηση επιχείρησε να πείσει το λαό ότι πρόκειται για ένα μεμονωμένο ατύχημα εξαιτίας της ατομικής ευθύνης του σταθμάρχη, στην πραγματικότητα είναι αποτέλεσμα της πιο άγριας όψης του συστήματος. Η κυβέρνηση και όλο το σάπιο πολιτικό κατεστημένο ξέρουν πολύ καλά ποιος ευθύνεται για αυτό το έγκλημα. Ο μηχανισμός που έστησαν και συντήρησαν από κοινού όλα τα αστικά πολιτικά κόμματα και οι κυβερνήσεις που πέρασαν από τη χώρα (ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΣΥΡΙΖΑ), η νοοτροπία του «ωχαδερφισμού», του «βολέματος» και της κοινωνικής σιωπής, είναι αυτός ο οποίος οδήγησε στο να κινούνται δυο τρένα στις ίδιες ράγες σκορπώντας τελικά το θάνατο στους εργαζόμενους και τη νεολαία, για να πλουτίσουν οι καπιταλιστές ακόμα περισσότερο.

ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΗ-ΑΝΤΙΠΟΛΕΜΙΚΗ ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΣΗ ΣΤΙΣ 10/10, 19:00 ΜΕΤΡΟ ΠΑΝΟΡΜΟΥ ΚΑΙ ΠΟΡΕΙΑ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΙΣΡΑΗΛΙΝΗ ΠΡΕΣΒΕΙΑ!

Κλείνοντας πλέον 2 χρόνια από το νέο αιματοκύλισμα του Παλαιστινιακού λαού, από το κράτος δολοφόνο του Ισραήλ, είναι πλέον ξεκάθαρο ότι μπροστά στα κέρδη του κεφαλαίου και των ιμπεριαλιστών, δεν υπάρχει κανένα «φρένο» και κανένας ενδοιασμός. Οι σφοδρές συγκρούσεις στη Λωρίδα της Γάζας, οι συνεχόμενοι βομβαρδισμοί, ο νέος εποικισμός της Δυτικής όχθης από Ισραηλινούς και οι επιχειρήσεις «Άρματα του Γεδεών» από τις Ισραηλινές κατοχικές δυνάμεις, αφήνουν πίσω τους τουλάχιστον 400.000 νεκρούς, χιλιάδες τραυματίες, παιδιά διαμελισμένα, οικογένειες διαλυμένες και μια πόλη της οποίας τα ερείπια είναι βγαλμένα από κάποια δυστοπική ταινία.