1η Μάιου - μια μέρα μνήμης, θυσίας και αγώνα, ατέλειωτης ελπίδας και προσμονής. Ήταν πριν 140 χρόνια που το νόημα της Πρωτομαγιάς άλλαξε ριζικά. Τον Μάη του 1886, η εργατική τάξη στο Σικάγο, όρθωσε ανάστημα και με το αίμα της καθιέρωσε τα εργασιακά δικαιώματα και την 8ωρη εργασία. Η εξέγερση του Σικάγο άλλαξε την σύγχρονη ιστορία, αποτέλεσε την σπίθα για την ανάπτυξη του παγκοσμίου κομμουνιστικού κινήματος, έκανε πράξη την διδασκαλία του Μαρξ και του Ένγκελς, σχετικά με τις έννοιες της μισθωτής εργασίας, της υπεραξίας και της εκμετάλλευσης, σε καιρούς που ο ταξικός συσχετισμός δύναμης φάνταζε ανίκητος. Από τότε η 1η του Μάη απέκτησε πρόσημο αγωνιστικό, εργατικό, έγινε σημείο αναφοράς του εργατικού κινήματος ανά την υφήλιο, παρά την λυσσασμένη προσπάθεια της αστικής τάξης και των μηχανισμών της, να την απαξιώσει, να της δώσει άλλο νόημα και να την μετατρέψει σε μια απλή «γιορτή» της άνοιξης.
Δόξα και Τιμή.
Να ξεκουμπιστούν οι Αμερικανικές και Βρετανικές βάσεις από Ελλάδα και Κύπρο
Να επιστρέψουν οι Έλληνες φαντάροι στη χώρα. Κανένας φαντάρος έξω από τα σύνορα.
Η πρώτη μέρα , οι πρώτες βόμβες, ο πρώτος στόχος, 175 μαθήτριες σε σχολείο νεκρές. 13 νοσοκομεία κατεδαφισμένα μέχρι την 5η μέρα του πολέμου των ιμπεριαλιστών και ένας παπάς.
Έτσι αντιλαμβάνονται τα ιμπεριαλιστικά φασιστικά καθάρματα την υπεροχή του πολιτισμού τους, τη δυτική δημοκρατία που θέλουν να εξάγουν.
Συρία, Ουκρανία, Παλαιστίνη, Λίβανος, Βενεζουέλα, Ιράν, ακολουθεί η Κούβα, οι βόμβες του ιμπεριαλισμού σπέρνουν το θάνατο και την καταστροφή. Οι ισχυροί μοιράζουν το πλανήτη και ανταγωνίζονται για τις σφαίρες επιρροής, τους εμπορικούς δρόμους, τις εφοδιαστικές αλυσίδες, τους ορυκτούς πόρους. Καταστρέφουν τους λαούς αρπάζουν την περιουσία τους και εγκαθιστούν κυβερνήσεις μαριονέτες για να κλείσουν χρυσά συμβόλαια για το κεφάλαιο βυθίζοντας τα λαϊκά στρώματα βαθύτερα στην κρίση, τη φτώχια, την προσφυγιά, τον πόλεμο. Φασίστες δολοφόνοι όργανα της τάξης όπως η ICE στις ΗΠΑ, τα ναζιστικά στρατεύματα στρατολόγησης στην Ουκρανία, φανατικοί φονιάδες - απόβλητα του ISIS στη Συρία, λειτουργούν με πλήρη κάλυψη και συντονισμό από τις κυβερνήσεις τους και την αστική τάξη και επιβάλουν την τάξη του κεφαλαίου, τη σιδερένια θηλιά στους λαούς, κυνηγούν εκτοπισμένους από τον πόλεμο και τη φτώχια. Είναι η δημοκρατία του κεφαλαίου και των ιμπεριαλιστών που επιβάλλει τη σκλαβιά στους λαούς και τους στέλνει κρέας για τα κανόνια του, για να διασφαλιστεί η κερδοφορία και αναπαραγωγή του στο μέλλον. Είναι οι πρόθυμες αστικές τάξεις και οι υποτακτικοί κόλακες ή αλλιώς δημοκρατικές κυβερνήσεις της περιφέρειας των ιμπεριαλιστικών κέντρων που στριμώχνονται σε ένα κυνηγητό προθύμων γελωτοποιών προκειμένου να γλύψουν ένα κοκαλάκι που θα πέσει από το τραπέζι. Όσες εκλέχθηκαν εξαπατώντας τους λαούς, υποσχόμενες ανάπτυξη και ευημερία ενώ τελικά οδηγούν χωρίς καμία εντολή , καμία νομιμοποίηση το λαό στην καταστροφή, οικονομική και πολεμική.
Αυτές τις μέρες συμπληρώνονται 3 χρόνια από το κρατικό έγκλημα των Τεμπών, που οδήγησε σε 57 νεκρούς, νέους ανθρώπους. Όσο κι αν η κυβέρνηση επιχείρησε να πείσει το λαό ότι πρόκειται για ένα μεμονωμένο ατύχημα εξαιτίας της ατομικής ευθύνης του σταθμάρχη, στην πραγματικότητα είναι αποτέλεσμα της πιο άγριας όψης του συστήματος. Η κυβέρνηση και όλο το σάπιο πολιτικό κατεστημένο ξέρουν πολύ καλά ποιος ευθύνεται για αυτό το έγκλημα. Ο μηχανισμός που έστησαν και συντήρησαν από κοινού όλα τα αστικά πολιτικά κόμματα και οι κυβερνήσεις που πέρασαν από τη χώρα (ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΣΥΡΙΖΑ), η νοοτροπία του «ωχαδερφισμού», του «βολέματος» και της κοινωνικής σιωπής, είναι αυτός ο οποίος οδήγησε στο να κινούνται δυο τρένα στις ίδιες ράγες σκορπώντας τελικά το θάνατο στους εργαζόμενους και τη νεολαία, για να πλουτίσουν οι καπιταλιστές ακόμα περισσότερο.
Το 33o Συνέδριο του ΕΚΑ διεξάγεται σε μια περίοδο που οι εργαζόμενοι πληρώνουν τα αντεργατικά νομοσχέδια των κυβερνήσεων ΝΔ - ΣΥΡΙΖΑ - ΠΑΣΟΚ που ξήλωσαν μια σειρά από εργατικά δικαιώματα και κατακτήσεις.
Η πλήρης αποδιάρθρωση των εργασιακών σχέσεων, με κύριο στόχο την αύξηση της κερδοφορίας του κεφαλαίου, διαλύει όλο και περισσότερο τους εργαζόμενους. Τα εργατικά «ατυχήματα» πληθαίνουν, η εργοδοσία «αλωνίζει», ενώ τα σωματεία δέχονται σφοδρή επίθεση. Η ποινικοποίηση της απεργίας, οι ηλεκτρονικές εκλογές και το ΓΕΜΗΣΟΕ αναδεικνύουν την επίθεση κυβέρνησης - εργοδοσίας προς το εργατικό κίνημα.




