Δεν έχει περάσει πολύς καιρός από τα δυστυχήματα στην Βιολάντα και στον Ασπρόπυργο και ο καταλόγος αυτός μακραίνει καθημερινά. Η έκρηξη και η πυρκαγιά σε εργοστάσιο ξυδιού στα Εξαμήλια Κορινθίας, κόστισε την ζωή σε έναν ακόμα εργαζόμενο.
Η εργοδοσία και τα τσιράκια της δεν μπορούν να μιλούν πλέον για μεμονωμένα συμβάντα και κακές στιγμές. Τα ίδια τα νούμερα των νεκρών εργατών δείχνουν την αλήθεια και αποτελούν προδιαγεγραμμένα εγκλήματα. Οι χώροι δουλειάς έχουν μετατραπεί σε αρένες θανάτου και αυτό γιατί, η προστασία της υγείας και της ζωής των εργαζομένων αντιμετωπίζεται σαν ένα απλό νούμερο, σαν άλλος ένας δείκτης στην ζυγαριά των καπιταλιστών μεταξύ κόστους και κέρδους.

Τα θανατηφόρα δυστυχήματα στους χώρους δουλειάς πληθαίνουν, καθώς η προσπάθεια της εργοδοσίας να αυξήσει τα κέρδη της, περνά μέσα από την εντατικοποίηση της εργασίας αλλά και την παράλληλη μείωση του λειτουργικού κόστους. Σε αυτό το βωμό θυσιάζεται κάθε υποχρέωση του εργοδότη για παροχή Μέσων Ατομικής Προστάσιας στους εργαζόμενους, κάθε πολιτική πρόληψης και αποφυγής ατυχήματων στην εργασία και κάθε έννοια γύρω από την Υγιεινή και Ασφάλεια στους χώρους εργασίας, ανεξαρτήτως κλάδου.

Η ένταση της εκμετάλλευσης, το αντεργατικό νομοθετικό πλαίσιο, η υποστελέχωση ελεγκτικών μηχανισμών, οι ανεπαρκείς έλεγχοι, η ανοχή στην εργοδοτική ασυδοσία και οι αδειοδοτήσεις με όρους γνωριμίας & ρουσφετιού, έχει σαν αποτέλεσμα να αφήνει τους εργαζόμενους απροστάτευτους και εκτεθειμένους καθημερινά σε σοβαρούς και θανάσιμους κινδύνους.
Τα εξουθενωτικά ωράρια, αντί για την πρόσληψη νέου προσωπικού, σε μια προσπάθεια να αυξηθεί η παραγωγικότητα με το μικρότερο δυνατό εργατικό κόστος, οδηγούν σε εργατικά ατυχήματα και πολλές φορές σε θανατηφόρα δυστυχήματα. Η ελλιπής συντήρηση εξοπλισμού τον μετατρέπει σε «βόμβα έτοιμη να σκάσει» στα χέρια των εργαζομένων, ειδικά όταν συνδυάζεται με τη χρήση του από μη εκπαιδευμένο, συχνά εναλλασσόμενο, άρα χαμηλότερου κόστους προσωπικό.

Η εργοδοσία είναι παραπάνω από πρόθυμη να κάνει τέτοιες θυσίες στο βωμό της αύξησης των κερδών της. Σε αυτήν την επιλογή βρίσκει σαν πολύτιμο σύμμαχο την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, η οποία διαμηνύει σε όλους τους τόνους τη στήριξή της για την ένταση της εκμετάλλευσης της εργασίας. Συνεχίζοντας έτσι το έργο των προηγουμένων κυβερνήσεων, έχει διαμορφώσει τις πιο ευνοϊκές συνθήκες για την κάθε λογής εργοδοτική αυθαιρεσία, μεταξύ άλλων με την απουσία κάθε είδους ελέγχων, είτε ελέγχων ασφαλείας, είτε ελέγχων από την επιθεώρηση εργασίας για τις συνθήκες εργασίας. Ο έλεγχος από αρμόδιες κρατικές υπηρεσίες αποτελεί διεκδίκηση των εργαζομένων και πίεση προς το κράτος να εγγυάται αυτό για την ασφάλειά τους στο χώρο εργασίας τους. Η κυβέρνηση της ΝΔ όχι μόνο δεν εκπληρώνει αυτές τις υποχρεώσεις αλλά την ίδια στιγμή επιδίδεται σε μια άγρια επίθεση στις μορφές οργάνωσης και αγώνα των εργαζομένων, στοχοποιώντας τα σωματεία και τις κινητοποιήσεις τους, τα μόνα δηλαδή που μπορούν να αποτελέσουν ασπίδα προστασίας των εργαζομένων ενάντια στις επιδιώξεις της εργοδοσίας αλλά και μέσο διεκδίκησης καλύτερων συνθηκών ζωής και εργασίας.

Είναι προφανές ότι η κρατική εξουσία, η γραφειοκρατία και οι κρατικοί υπάλληλοι έχουν αποδείξει στην πράξη ότι δουλεύουν για το όφελος της κερδοσκοπίας του κεφαλαίου στις επιχειρήσεις, και για το λόγο αυτό παρά τις δήθεν διαμαρτυρίες για ελλείψεις προσωπικού (που αποτελεί μέρος του προβλήματος), πραγματοποιούν εικονικούς ελέγχους ή ελέγχους με στόχο όχι την απόδοση ευθύνης στο κεφάλαιο, αλλά στον εργαζόμενο. Η εξατομίκευση της ευθύνης είναι το βασικό στοιχείο της εξουσίας του κεφαλαίου πάνω στον εργαζόμενο. Το σπάσιμο αυτής της αλυσίδας αποτελεί ευθύνη της οργάνωσης των εργαζομένων σε κάθε επιχείρηση.

Ο λαός και οι εργαζόμενοι δεν πρέπει να έχουν καμία αυταπάτη. Μόνη απάντηση η οργανωμένη πάλη. Μέσα από τα συνδικάτα και σωματεία, την καθημερινή παρέμβαση και μάχη στους χώρους δουλειάς, στους συναδέλφους μας, στον δρόμο, απέναντι σε κεφάλαιο, εργοδοσία και κυβέρνηση. Βρισκόμαστε στο πλευρό των εργαζομένων και συμπαραστεκόμαστε στους οικείους των νεκρών συναδέλφων μας, και ευχόμαστε καλή ανάρρωση στους τραυματίες.

Απαντάμε με οργάνωση και αγώνα στους χώρους δουλειάς για:

 

• Επαναφορά του ζητήματος του περιορισμού της εργάσιμης μέρας το πολύ σε 8 ώρες το 24ωρο. Επέκταση του 8ωρου και 5νθήμερου ως αποκλειστική μορφή εργασίας σε όλους τους κλάδους, βιομηχανία, οικοδομή, τεχνικά έργα. Απαγόρευση των υπερωριών σε όλους τους κλάδους της μισθωτής εργασίας, που αποδεδειγμένα οδηγεί σε μείωση της παραγωγικότητας της εργασίας, ανεργία, εργατικά ατυχήματα, επιδείνωση της ζωής των εργαζομένων.
• Κατάργηση των εργολαβικών συμβάσεων και των συμβάσεων έργου. Μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους.
• Απαγόρευση της νυχτερινής εργασίας, τη νυχτερινής βάρδιας, παρά μόνο για περιπτώσεις συντήρησης- επισκευών ή άλλους απρόβλεπτους τεχνικούς λόγους.
• Απαγόρευση εργασίας σε κλάδους επιζήμιους για τον ανθρώπινο οργανισμό σε εργασίες που προκαλούν σωματικό και ψυχικό καταναγκασμό καθώς και προσβολή της αξιοπρέπειας του ανθρώπου.
• Ενίσχυση της εκπαίδευσης των εργατών σε ζητήματα τεχνολογίας και ασφάλειας της εργασίας, με έμφαση σε κλάδους της βιομηχανίας, της οικοδομής, των μεταφορών και logistics γενικότερα. Εκσυγχρονισμός των μεθόδων παραγωγής και διοίκησης για τον περιορισμό των εργατικών ατυχημάτων, ενσωμάτωση σχεδιασμού αποφυγής εργατικών ατυχημάτων κατά την εργασία ανέγερσης και συντήρησης εξοπλισμού σε όλα τα τεχνικά και βιομηχανικά έργα.
• Δημιουργία κέντρου ελέγχου των επιχειρήσεων από ενώσεις εργατών σε επιχειρησιακό ή τοπικό ή κλαδικό σωματείο για ζητήματα ασφάλειας με ανακλητούς εργάτες και εργαζόμενους τεχνικούς. Ενίσχυση των επιτροπών υγείας και ασφάλειας των εργαζομένων με υποχρεωτικότητα στην εφαρμογή των μέτρων που προτείνονται στο επίπεδο της επιχείρησης.
• Καθολική ευθύνη της διοίκησης της επιχείρησης ή του εργοδότη σε περίπτωση εργατικού ατυχήματος. Για βαριά εργατικά ατυχήματα και δυστυχήματα, κίνηση διαδικασίας κακουργηματικής δίωξης προς την διοίκηση της εταιρείας η του εργοδότη και επιβολή κράτησης μέχρι την ολοκλήρωση της έρευνας. Επιτάχυνση των εργασιών διερεύνησης ατυχήματος με συμμετοχή των εργαζομένων.
• Μεγάλη αύξηση των αποζημιώσεων για εργατικά ατυχήματα σε εργαζόμενους και οικογένειες, ώστε το ατύχημα να μην είναι φθηνό για την εργοδοσία. Άμεση καταβολή τους και εκσυγχρονισμός του συστήματος καταβολής αποζημιώσεων, χωρίς δικαστήρια και πρόσθετο κόστος και περιπέτειες για τους εργαζόμενους.