1. Για τους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς και τον πόλεμο.

Η μεταβολή στην ιμπεριαλιστική αλυσίδα ως αποτέλεσμα της κρίσης του παραγωγικού μοντέλου και της άναρχης παραγωγής, της ανισόμετρης καπιταλιστικής ανάπτυξης και σχέσεων μεταξύ των κρατών, δίνοντας έμφαση στο παραγωγικό μοντέλο της δύσης και στην ανάδειξη της Κίνας όχι μόνο ως παραγωγικό βιομηχανικό κέντρο (όπως πολλές από τις θεωρίες που εστιάζουν μόνο στην παραγωγική δυναμική και το χαμηλό συγκριτικά κόστος παραγωγής), αλλά και ως κέντρο καινοτομίας και τεχνολογικής ανάπτυξης. Η κρίση αυτή της ιμπεριαλιστικής αλυσίδας ως επακόλουθο της μεταβολής του συσχετισμού δύναμης προς τη μεριά της ανατολής, συνεχίζει να βαθαίνει στο μεσοδιάστημα και να προκαλεί οξύνσεις του ανταγωνισμού τριβές και πολέμους κυρίως στα σημεία επαφής ή επέκτασης των ιμπεριαλιστικών μπλοκ. Ως τέτοια σημεία θα πρέπει να ιδωθούν η κρίση και απόπειρα ανατροπής του καθεστώτος στο Ιράν με ένα περισσότερο φιλοδυτικό, η ανάδειξη μίας κυβέρνησης φιλοδυτικής στη Συρία από τα πρωτοπαλίκαρα των τζιχαντιστών, η επέμβαση των Αμερικανών στη Βενεζουέλα και αντίστοιχα η απειλή για την Κούβα, η επέμβαση του Ισραήλ σε Γάζα και Λίβανο με στόχο να περιορίσει την πρόσβαση του Ιράν και των συμμάχων του στην περιοχή. Μεσοπρόθεσμο στόχο έχουν τον περιορισμό της επιρροής, την επιβράδυνση της ανάπτυξης της Κίνας και την ενσωμάτωση σε κατώτερη θέση στην ιμπεριαλιστική αλυσίδα, την πίεση για παραχωρήσεις στις αλυσίδες τροφοδοσίας και πρώτων υλών, το άνοιγμα της αγοράς της σε περισσότερα δυτικά κεφάλαια και κυρίως την ενσωμάτωση του μοντέλου συσσώρευσης της με βάση και με τους κανόνες της δύσης. Αυτοί οι όροι φυσικά δεν αναιρούν τις βαθύτερες γενικές αιτίες του ιμπεριαλιστικού ανταγωνισμού που αφορούν στην καπιταλιστική εκμετάλλευση της περιφέρειας από τις χώρες του αναπτυγμένου καπιταλισμού, και αυτό αφορά και τους δύο ισχυρούς πόλους, Κίνα και ΗΠΑ. Η περιοχή αυτή και για τις δύο κυρίαρχες οικονομίες, αποτελεί ένα πεδίο ανταγωνισμού που δεν σχετίζεται μόνο στον ενεργειακό πλούτο αλλά στο πολλαπλό ρόλο της περιοχής στους εμπορικούς δρόμους, από Δύση σε Ανατολή ή το αντίστροφο στις μέρες μας, αντίστοιχα από Βορρά σε Νότο [για αυτό και το ενδιαφέρον περιφερειακών δυνάμεων όπως το Καζακστάν (που αποτελεί μία από τις πρώτες χώρες που μετά την προσωρινή εκεχειρία ανακοίνωσε τα έργα επενδύσεων του σε λιμάνια στο Ιράν ως δρόμος πρόσβασης στον Ινδικό και το διεθνές εμπόριο) και μεταξύ και άλλων λόγων η Ρωσία] και την πρόσβαση σε σημαντικά κέντρα οικονομικής και βιομηχανικής ισχύος, που εμπλέκονται με τις χώρες του κόλπου, την Ινδία, την πρόσβαση στη Μεσόγειο κλπ. Αποτελείται από λιμάνια και σημαντικούς εναλλακτικούς δρόμους μεταφοράς από στεριά όπως το BRI (νέος δρόμος του μεταξιού), για τη μεταφορά προϊόντων και συνδέει χώρες παραγωγής προϊόντων, πρώτων υλών και χρηματοπιστωτικών κέντρων και υπηρεσιών. Η περιοχή αποτελεί έναν από τους τρεις μεγάλους δρόμους εμπορίου παγκοσμίως, μαζί με το δρόμο του Ατλαντικού μεταξύ Ευρώπης – ΗΠΑ – Καναδά, και του δρόμου του Ειρηνικού που συνδέει τα μεγάλα λιμάνια της Κίνας, Ν. Κορέας, Ιαπωνίας και Σιγκαπούρης με το Λος Άντζελες και τη Δ. ακτή της αμερικανικής Ηπείρου. Ο έλεγχος αυτών των εμπορικών αξόνων έχει στρατηγικό χαρακτήρα ελέγχου του παγκόσμιου εμπορίου. Γεννά ευκαιρίες καπιταλιστικής ανάπτυξης στα σημεία που διέρχεται, ενώ οι δυνάμεις που τους ελέγχουν εξασφαλίζουν τη γεωπολιτική τους ισχύ επιβάλλοντας το πλαίσιο και τη συνεργασία με τα κράτη και τους λαούς της περιοχής. Στη σημερινή εποχή των BigDatas, του ΑΙ, των χρηματοπιστωτικών ροών και κέντρων και ψηφιακών υπηρεσιών, τα καλώδια που διέρχονται στους ίδιους άξονες αποτελούν κεντρικό σημείο της ψηφιακής οικονομίας και ο έλεγχος τους υπερβαίνει την αξία που αφορά στις ενεργειακές ροές ως το κύριο σημείο ελέγχου της καπιταλιστικής ανάπτυξης που αποτελούσε σε μία ολόκληρη προηγούμενη περίοδο το καθοριστικό στοιχείο που εξασφάλιζε τον κυρίαρχο ρόλο των ΗΠΑ στον ιμπεριαλιστικό μηχανισμό.

2. Οι λαοί της Μ. Ανατολής σε διαρκή καταστολή και καταπίεση.

Ο πόλεμος στην περιοχή αναδιατάσσει τις σχέσεις εξουσίας και αναμορφώνει την πολιτική και ιδεολογική συγκρότηση των λαών της περιοχής. Τα παραδοσιακά καθεστώτα αναμορφώνονται και σκληραίνουν τη στάση τους και την καταστολή απέναντι στα λαϊκά συμφέροντα και τις διεκδικήσεις του λαού. Αναβαθμίζονται μηχανισμοί καταστολής όπως οι φρουροί της επανάστασης, τζιχαντιστικές ομάδες και ακραία θρησκευτικά καθεστώτα ως στοιχεία αντίστασης στον ιμπεριαλισμό ξεπλένοντας το σκοταδισμό και την καταπίεση που επιβάλουν στο λαό. Ελέγχουν και επιχειρούν να εκτρέψουν τη λαϊκή δυσαρέσκεια από την καταστροφή του πολέμου κάτω από αφηγήσεις θρησκευτικής ενότητας και σύγκρουσης με το κακό που έρχεται από το εξωτερικό, τη στιγμή που τα ίδια αυτά στοιχεία, είναι υπεύθυνα για τα δεινά του λαού, την εκμετάλλευση που υπόκειται και την καταστροφή του. Κάθε φωνή διαμαρτυρίας εξοβελίζεται ως πράκτορας ξένων δυνάμεων, κάθε λαϊκή απαίτηση ως σύμπραξη με τον εχθρό. Κάτω από την κοινωνική καταστροφή του πολέμου κρύβονται ο σκοταδισμός και ο φόβος, οι εργατικές κατακτήσεις ανατρέπονται, ο λαός γίνεται κρέας για τα κανόνια και η συμφορά του ευνοϊκή αφήγηση για τα καθεστώτα. Η παρουσία των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων και η οικονομική πίεση που ασκούν έμμεσα και άμεσα όλα τα αντίπαλα ιμπεριαλιστικά μπλοκ έχουν παράλληλα και το χαρακτήρα αποδέσμευσης αυτού του εργατικού δυναμικού με υψηλό τεχνικό υπόβαθρο και δεξιότητες και συμπιεσμένα εργασιακά και κοινωνικά δικαιώματα από την εγχώρια ολιγαρχία και τον έλεγχο από το θεοκρατικό καθεστώς και τους εκπροσώπους του και την ενσωμάτωσή του δυναμικού αυτού στο διεθνή καπιταλιστικό καταμερισμό, την εκμετάλλευση από τις κυρίαρχες μερίδες κεφαλαίου στα αναπτυγμένα ιμπεριαλιστικά κράτη. Οι επενδύσεις της Κίνας μέχρι σήμερα, αλλά και η προσπάθεια των ΗΠΑ με τη μορφή δανείων και αποδέσμευσης περιουσιακών στοιχείων υπό προϋποθέσεις έχουν αυτό τον χαρακτήρα. Τα καθεστώτα της περιοχής κλονίζονται κάτω από την πίεση αυτή ανεξάρτητα από τις αφηγήσεις για τις νίκες στο πεδίο της μάχης που έχουν πραγματική βάση αλλά δεν αποτυπώνουν την μεσοπρόθεσμη πορεία. 

3. Ειδικά για το Παλαιστινιακό ζήτημα, η σφαγή στη Γάζα, τη Δυτική Όχθη και πρόσφατα στον Λίβανο και η κατοχή των εδαφών που ακολούθησε από τον ισραηλινό στρατό, ακυρώνει και τα ελάχιστα ψήγματα ελευθερίας του Παλαιστινιακού λαού. Στόχος του Ισραήλ και των ΗΠΑ, η επιβεβαίωση της κατοχής από το Ισραήλ ως δεδομένη πραγματικότητα και η προοπτική δημιουργίας ενός υπό αίρεση κράτους προτεκτοράτου ελάχιστης οντότητας και διαχειριζόμενου και εξαρτώμενου πλήρως από την αμερικανο-ισραηλινή παρουσία και εξουσία. Η προοπτική του ανεξάρτητου Παλαιστινιακού κράτους απομακρύνεται παρά τον αγώνα του λαού της Παλαιστίνης. Η αποδοχή και παγίωση αυτού του μοντέλου, ανοίγει τους ασκούς του Αιόλου για την επίλυση μίας σειράς ανοιχτών ζητημάτων κατοχής με άμεση εφαρμογή και επίπτωση στη γειτονιά μας, ενώ νομιμοποιείται η εισβολή και κατοχή εδαφών γειτονικών χωρών στους ισχυρούς του πλανήτη για τη δημιουργία ζωνών προστασίας των συμφερόντων τους και επιβάλλεται το δίκιο του ισχυρού, ενώ για το λαό επιβάλλεται το καθεστώς της διπλής κατοχής. Ο αγώνας για ανεξάρτητο Παλαιστινιακό κράτος στη βάση των αποφάσεων του ΟΗΕ, με σύνορα που καθορίζονται στα όρια πριν τον πόλεμο του 1967, χωρίς στρατούς κατοχής, προσαρτήσεις και εποίκους στα εδάφη, με εδαφική ενότητα, ακεραιότητα και έλεγχο και πρωτεύουσα την Ανατολική Ιερουσαλήμ, συνεχίζεται μέχρι τη νίκη του Παλαιστινιακού λαού.   

4. Είναι σημαντικό ότι οι αντιθέσεις που εκδηλώνονται και η διατάραξη της ιμπεριαλιστικής αλυσίδας, γεννά εκτός από σκοταδισμό και ευκαιρίες. Τέτοιες αντιθέσεις διατυπώνονται ήδη μεταξύ του ευρωατλαντικού άξονα, που παρά την υψηλότερη διασύνδεση και συγκρότησή του σε σχέση με τις χώρες BRICSκαι άλλα μπλοκ που αναδύονται και περιφερειακές δυνάμεις, διευρύνονται τόσο στο εσωτερικό των χωρών μεταξύ διαφορετικών μερίδων κεφαλαίου αλλά και στις σχέσεις μεταξύ των κρατών. Εκεί εντάσσονται οι αποκλίνουσες στρατηγικές για τις σχέσεις με τη Ρωσία, τον πόλεμο στην Ουκρανία, τις σχέσεις με την Κίνα, το ενεργειακό μίγμα, κλπ. Οι αντιθέσεις αυτές από μόνες τους χωρίς τη βίαιη είσοδο του λαού στο προσκήνιο, δεν αναδιατάσσουν την ισορροπία των δυνάμεων στο εσωτερικό των χωρών αυτών των μπλοκ, ωστόσο, αποτελούν ρωγμή μεταξύ άλλων και στην κυρίαρχη αφήγηση. 

5. Ανοίγοντας μία παρένθεση αυτό το σημείο αποτελεί αγκάθι και για το διεθνές κομμουνιστικό αλλά και διεθνιστικό κίνημα και σηματοδοτεί οριζόντιους διαχωρισμούς, μέρος των διαχωρισμών αυτών, έχει βρεθεί η ΑΡΙΣ στο παρελθόν αλλά και συνολικά ο χώρος της πολιτικής μας καταγωγής. Η όξυνση των ανταγωνισμών που περιγράφηκε ήδη από τον πόλεμο στην Ουκρανία και την υποχώρηση της αδιαμφησβήτητης κυριαρχίας του ευρωατλαντικού μπλοκ και μάλιστα στην Ευρώπη, έχει διχάσει και διαχωρίσει δυνάμεις που παρεμβαίνουν στο ευρύτερο διεθνιστικό στρατόπεδο. Αποτελεί κοινό τόπο τους η ανάδειξη ενός αντίπαλου αντι-ευρωατλαντικού μπλοκ με κύριους άξονες τη Ρωσία, το Ιράν την Κίνα δευτερευόντως , απέναντι στην ηγεμονία των ΗΠΑ και των συμμάχων τους. Αυτό το μπλοκ καλείται να αποδομήσει τον μονοπολικό κατά τη θεώρησή τους κόσμο με έναν πολύ-πολικό δημοκρατικότερο. Αναγνωρίζουν ως μοναδική ιμπεριαλιστική δύναμη τις ΗΠΑ ερμηνεύοντας ως ιμπεριαλισμό (και αυτό ακόμα λανθασμένα όπως αποδεικνύεται στην πράξη ) μόνο το στρατιωτικό σκέλος και την στρατιωτική επεμβατική της πολιτική (επίσης λανθασμένα όπως αποδεικνύεται στην πράξη). Το βασικό όμως πρόβλημα αυτής της ιδεολογικής και θεωρητικής προσέγγισης είναι ότι απογυμνώνουν ή ακόμα περισσότερο διαχωρίζουν τον ιμπεριαλισμό από το οικονομικό υπόβαθρο πάνω στο οποίο στηρίζεται και αναδεικνύεται. Έτσι, ερμηνεύουν τον ιμπεριαλισμό όχι ως στάδιο ανάπτυξης του καπιταλισμού με το οικονομικό υπόβαθρο που αποτελεί τη βάση του οικοδομήματος αλλά ως πολιτικο-στρατιωτικό φαινόμενο που αναπτύσσεται ως αποτέλεσμα της ισχύος και των επιλογών των κυρίαρχων μερίδων κεφαλαίου των ΗΠΑ και κάποιων συμμάχων τους, και κυρίως του στρατιωτικού, ενεργειακού και χρηματιστηριακού αμερικανικού συμπλέγματος. Απέναντι σε αυτό αντιστέκονται κράτη ως «συλλογικός εκφραστής των συμφερόντων της αστικής τάξης τους» για να αναφέρουμε και την ορολογία που χρησιμοποιούσανε μέχρι πρόσφατα, από τη Ρωσία και το Ιράν μέχρι την Κίνα. Ως αποτέλεσμα ιμπεριαλιστικές αντιθέσεις δεν υπάρχουν ή ενσωματώνονται πλήρως εντός του ενός ιμπεριαλιστικού κέντρου, δεν υπάρχουν μονοπώλια που συγκρούονται, ανταγωνισμοί κλπ και τελικά ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος καθαγιάζεται και μετασχηματίζεται σε αμυντικό αντιμονοπωλιακό αντι-ιμπεριαλιστικό πόλεμο από τον άξονα της αντίστασης όπως τον αποκαλούν. Ο μεγαλύτερος κίνδυνος αυτής της θεωρίας για τα εργατικά λαϊκά στρώματα είναι ότι τελικά ταυτίζουν τα συμφέροντα και τις επιδιώξεις τους με εκείνα της αστικής τάξης των κρατών τους, και πολύ περισσότερο υποτάσσουν τα συμφέροντα των λαϊκών στρωμάτων στις επιδιώξεις της αστικής τάξης των χωρών τους. Στην ουσία ταυτίζονται με τη γραμμή της εθνικής ενότητας ως ενότητα των συμφερόντων του κεφαλαίου και της εργασίας κάνοντας το λαό εκ του αποτελέσματος κρέας για τα κανόνια. Είναι βαθιά αντι-επαναστατική θεωρία όσα σφυροδρέπανα και αν κρεμάνε στις διαδικασίες τους, καθώς αναιρούν τον πυρήνα της λενινιστικής επαναστατικής θέσης, που πρώτη αναγνώρισε και εκμεταλλεύτηκε τις ενδο-ιμπεριαλιστικές αντιθέσεις με σκοπό την ενδυνάμωση της εργατικής τάξης και την επαναστατική δράση μέχρι την διπλή νίκη με την έξοδο από τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο και την κατάργηση της αστικής εξουσίας και τελικά τη δικτατορία του προλεταριάτου. Το δε πρόβλημα σύμφωνα με αυτήν την θεώρηση, της εργατικής τάξης στην Ελλάδα, είναι η «κακιά» ελληνική αστική τάξη που βρίσκεται στη λάθος μεριά και συμμαχεί με τις ΗΠΑ και τους συμμάχους τους και όχι με τη Ρωσία και τον άξονα της αντίστασης. Επομένως, ο επαναστατικός δρόμος για εκείνους είναι να έρθει η ελληνική αστική τάξη στα συγκαλά της να απομακρυνθεί από το δρόμο των ΗΠΑ και των συμμάχων τους, και μετά αποδυναμωμένη και στο διεθνές περιθώριο να πέσει ως ώριμο φρούτο και να αντικατασταθεί από μία κοινωνικο-πολιτική συμμαχία που να περιλαμβάνει μεσαία-μικρά αστικά στρώματα της διανόησης και του εμπορίου, την εργατική τάξη χωρίς όμως να έχει εκείνη την εξουσία και χωρίς κατοχή στα μέσα παραγωγής, αλλά έναν συλλογικό έλεγχο από ένα κράτος που κοιτάει και τις κοινωνικές ανάγκες. Στην ουσία θέλουν να αντικαταστήσουν την αστική εξουσία του σήμερα με μία νέα όσο και ίδια καπιταλιστική εξουσία όπου η εργατική τάξη, τα λαϊκά στρώματα θα βρίσκονται ξανά στον πυρήνα της εκμετάλλευσης, των νέων αφεντικών. Αυτή η στρατηγική των σταδίων προς την απελευθέρωση όπως εκφράζεται από μία σειρά οργανώσεις και κόμματα, πρώτα η αποδέσμευση από τον κακό ιμπεριαλισμό και μετέπειτα κατάρρευση της εξουσίας της εγχώριας αστικής τάξης, είναι οικονομικά, ιστορικά και πολιτικά λάθος.

Αυτή είναι διαχωριστική γραμμή που την έχουμε υπερβεί πολλές φορές ιστορικά, κάθε φορά που έμπαινε το δίλλημα από τις εποχές εντός της ΑΡΑΣ και πριν την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, εντός της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, στην αποχώρηση από την ΑΡΑΣ μέχρι και την πρόσφατη αποχώρηση μελών της ΑΡΙΣ. Όπως η σύγχρονη εμπειρία έχει διδάξει και στο δικό μας χώρο από την πλήρη αφομοίωση στο αστικό στρατόπεδο όλου του ρεύματος της ιστορικής μας αναφοράς, στοιχείο ασφαλώς αρνητικό, αποτελεί τελικά βασική διαχωριστική γραμμή, η θέση για τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο όπως διατυπώθηκε προηγούμενα πάνω στη βάση του οικονομικού ανταγωνισμού των αστικών τάξεων και μερίδων κεφαλαίου. Προφανώς, το μέτωπο απέναντι στον ιμπεριαλισμό δεν αποτελεί αποκλειστικό μονοπώλιο της εργατικής τάξης, αλλά οφείλει να διαχωρίζεται από τις αστικές επιλογές και να οικοδομείται πάνω στο σκοπό της εργατικής απελευθέρωσης και όχι να ενσωματώνεται στις επιλογές μερίδων του κεφαλαίου ή να εγκλωβίζεται στο σχεδιασμό αστικών και φιλοαστικών σχεδίων και πολιτικού προσωπικού που αξιοποιεί τη συγκυρία για να αποκτήσει πρόσβαση ή να καταλάβει την κυβερνητική εξουσία. Αυτός ο διαχωρισμός αποτελεί συνδετικό κρίκο της οργάνωσής μας με το ιστορικό κομμουνιστικό ρεύμα, το ΚΚΕ, ισχυροποιείται στο βαθμό που δοκιμάζεται σε συγκυρία έντασης των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών όπου οι γραμμές και οι ισορροπίες δοκιμάζονται εντός του κινήματος και μας κρατάει μακριά από την ενσωμάτωση σε αστικές αφηγήσεις, όπως το ιστορικό ρεύμα από το οποίο προερχόμαστε.

Επομένως, υπάρχει μία εκφρασμένη ενότητα μεταξύ του αντι-ιμπεριαλιστικού μετώπου και της απαραίτητης κοινωνικής συμμαχίας, με κέντρο την εργατική τάξη και την προοπτική της εργατικής εξουσίας που διέρχεται από όλα τα μέτωπα της συγκυρίας και ενώνει τους εργατικούς αγώνες για μισθό και συνθήκες δουλειάς, τον κόσμο της υπαίθρου, με τον πόλεμο απέναντι στον ιμπεριαλισμό. 

6. Ο πόλεμος ως στοιχείο προώθησης της τεχνολογίας και της ΑΙ και προετοιμασίας για το μέλλον.

Όπως ισχύει πάντοτε την έκβαση του πολέμου την καθορίζει το επίπεδο της τεχνολογίας και της παραγωγικής ικανότητας. Το μονοπώλιο της ευρωατλαντικού μπλοκ στην τεχνολογία έχει κλονιστεί σοβαρά από τη διάχυση της τεχνολογικής προόδου ως στοιχείο της εγγενούς τάσης του καπιταλισμού στη φάση αυτή για διεθνοποίηση των παραγωγικών ικανοτήτων, της τεχνολογικής γνώσης και των εφοδιαστικών αλυσίδων. Η τάση αυτή επιτρέπει την πρόσβαση στα τεχνολογικά επιτεύγματα της εποχής σε τεχνητή νοημοσύνη, σχεδιασμό, παρακολούθηση και επικοινωνία αλλά και τον εξοπλισμό με φθηνά μέσα μεγάλης εμβέλειας και καταστροφικής ικανότητας και των εργαλείων παραγωγής τους. Η δυναμική αυτή μεγαλώνει την καταστρεπτική ισχύ και τις επιλογές και οξύνει τον κίνδυνο για τα λαϊκά στρώματα που θα βρεθούν στο επίκεντρο στους επόμενους πολέμους. Τα πολεμικά εργαλεία και πρακτικές που εφαρμόζονται από την Ουκρανία μέχρι τη Μ. Ανατολή, αναδεικνύουν τον καταστροφικό χαρακτήρα και τον κίνδυνο για έναν ακόμα μεγαλύτερο πόλεμο και καταστροφή. Παράλληλα, οι μορφές καταστολής ελέγχου, παρακολούθησης που αναπτύσσονται και εφαρμόζονται αποτελούν ξεκάθαρη απειλή για τους λαούς και τις διεκδικήσεις τους. Η χρήση drones, καμερών παρακολούθησης και τεχνητής νοημοσύνης ξεπερνούν τα όρια της παρακολούθησης και κατασταλτικού ελέγχου, μέσα από την αφήγηση για τρομοκρατικά χτυπήματα και ασφάλεια, και προχωρούν σε μοντέλα πρόβλεψης της συμπεριφοράς και της συνείδησης επιδιώκοντας την προληπτική δράση με κατασταλτικό περιεχόμενο και τον έλεγχο της συμπεριφοράς των λαϊκών στρωμάτων, με στόχο την απομόνωση και την προκαταβολική κατασταλτική δράση. Το νομικό πλαίσιο και οι αρχές των ατομικών και κοινωνικών δικαιωμάτων καταστρατηγούνται κάτω από τους νόμους της πρόληψης της τρομοκρατικής δράσης, ενώ η πρόσβαση και η εργαλειοποίηση από μηχανισμούς φασιστικούς σε αυτά τα δεδομένα παρέχει στο κράτος ένα μακρύ χέρι , εκεί που η κρατική εξουσία δεν έχει ακόμα τη νομιμοποίηση παρέμβασης. Έτσι, δυνάμεις φασιστικών στοιχείων, οι σύγχρονοι μελανοχιτώνες λειτουργούν ως στοιχεία επιβολής της καταπιεστικής εξουσίας, θωράκισης του κράτους , εκτόνωσης της λαϊκής δυσαρέσκειας από τα πραγματικά οικονομικά και κοινωνικά ζητήματα με αναβαθμισμένο ρόλο και χρήση. Η διαχείριση της πληροφορίας, η αναγνώριση και παρακολούθηση και η πρόβλεψη συμπεριφοράς αποτελούν ευθεία βολή προς τα λαϊκά στρώματα και το ριζοσπαστική δράση τους. Χαρακτηριστικό παράδειγμα της δράσης αυτής και του συντονισμού μέσα από πλατφόρμες και socialmediaόπως Telegram, Messenger, TikTok, dronesπαρακολούθησης και μεταφορά φασιστικού στρατού από πόλη σε πόλη, τα πρόσφατα πογκρόμ φασιστικών οργανώσεων σε μεγάλες πόλεις της Μ. Βρετανίας, η ταχύτατη και συντονισμένη αντίδρασή τους και η καθυστερημένη αντίδραση του κρατικού μηχανισμού. Αυτά συμβαίνουν σε μία χώρα και πόλεις όπως το Μάντσεστερ, το Λίβερπουλ κλπ. που έχουν από τις μαζικότερες συγκεντρώσεις καμερών παρακολούθησης, στις γειτονιές, τις πλατείες, τους χώρους συνάθροισης, ακριβώς με αφετηρία την αφήγηση για την αποφυγή κα την πρόληψη της βίας. Αντίστοιχες πρακτικές εφαρμόζονται σε όλες τις χώρες συμπεριλαμβανομένης και της Ελλάδας. 

7. Αυτός ο τεχνολογικός πόλεμος, αναδεικνύει την Κίνα ως σημείο κεντρικό με τις τεχνολογικές εξελίξεις σε AI ρομποτική , διεπαφή μεταξύ ανθρώπινου νου και ΑΙ και κυρίως τη δυνατότητα μαζικής παραγωγής και εμπορικής εκμετάλλευσης των τεχνολογικών καινοτομιών. Το νέο τεχνολογικό πρότυπο που εισάγεται σε μία προσπάθεια ανάταξης της τάσης του ποσοστού κέρδους, και της υπέρβασης της καπιταλιστικής κρίσης στη σφαίρα της παραγωγής, που σημαδεύει την ιστορική περίοδο που βρισκόμαστε και εκφράζεται ανά περιόδους με χρηματοπιστωτικές κρίσεις, κρίση συσσώρευσης, και κρίσεις χρέους που πλέον χτυπάει την πόρτα και των ισχυρότερων οικονομιών του πλανήτη. Δεν υπάρχουν μεταβολές σε αυτό το σημείο άλλωστε οι εξελίξεις στη σφαίρα της παραγωγής καθυστερούν να φέρουν μετρήσιμα αποτελέσματα. Αυτό που έχει σημασία πλέον είναι η εισαγωγή της χρήσης τεχνητής νοημοσύνης όχι με την παραδοσιακή έννοια της συλλογής και ανάλυσης δεδομένων που αποτελεί τεχνολογική κατάκτηση προηγούμενης φάσης ανάπτυξης, αλλά με τη διεπαφή, την αυτόνομη λειτουργία και επιλογή των σεναρίων δράσης και αποφάσεων. Περνάει σε όλες τις φάσεις της καπιταλιστικού οικοδομήματος. Οι αρχικές υλοποιήσεις αφορούσαν το χώρο της παραγωγής με την εκμετάλλευση των BigDatas και του MachineLearning στηριζόμενες στην υπολογιστική ισχύ και αλγόριθμους που σε μεγάλο βαθμό προϋπήρχαν με στόχο τη βελτιστοποίηση της παραγωγής, καθώς και τη χρηματοοικονομική πληροφόρηση και την ανάλυση των δεδομένων ως θεμέλιο για τη λήψη της οικονομικής απόφασης. Όσο πιο ακριβή τα δεδομένα, τόσο πιο ωφέλημα τα μοντέλα πρόβλεψης και βελτιστοποίησης σε μία γραμμική απεικόνιση. Αυτή η δυναμική είναι αδύνατο να ανατρέψει την καπιταλιστική κρίση που αναφέρθηκε παραπάνω, καθώς ενοποιεί τη χρηματοοικονομική διαχείριση την εταιρική στρατηγική και την τεχνολογική καινοτομία σε ένα πλαίσιο, αλλά αποτελεί στην ουσία ένα βελτιωμένο πλαίσιο εταιρικής διοίκησης και βελτιώνει τη χρήση της τεχνολογίας. Δε μεταβάλει το παραγωγικό μοντέλο σημαντικά. Η τάση αυτονόμησης από τον έλεγχο για τη λήψη αποφάσεων είναι ένα στοίχημα που μένει να αποδειχθεί εάν μπορεί να μετασχηματίσει τη σφαίρα της παραγωγής στην περίοδο και να οδηγήσει σε έναν νέο κύκλο καπιταλιστικής ανάπτυξης. Επί του παρόντος, η τεχνολογική δυνατότητα ενσωμάτωσης της ΑΙ και της ρομποτικής στην παραγωγή σε αλληλεπίδραση με το τεχνολογικό και εκπαιδευτικό υπόβαθρο και τη δυνατότητα γρήγορης ενσωμάτωσης των καινοτομιών για εμπορικούς σκοπούς προσφέρει στην Κίνα ένα πλεονέκτημα που δύσκολα μπορεί να περιοριστεί πόσο μάλλον να ανατραπεί. Παρόλα αυτά, τα πρώτα στοιχεία για την επίδραση της χρήσης της ΑΙ στην παραγωγή δε δείχνουν ότι η διείσδυσή της μεταβάλει την παραγωγικότητα της εργασίας σημαντικά στο σύνολο της αξίας, καθώς περιορίζεται ή δείχνει να επιδρά περισσότερο από τις πρώτες εφαρμογές στο χώρο της κυκλοφορίας του προϊόντος, σε τμήμα όπως «στην εταιρική προσέγγιση με τον πελάτη» δηλαδή, που αφορά σε ένα συνολικά μικρότερο μέρος παραγωγής της αξίας. Η επίδραση στην παραγωγή είναι μικρότερη για την ώρα εξαιτίας ενδεχομένως μεγαλύτερης δυσκολίας και κόστους εφαρμογής για τη βελτιστοποίηση. Άλλωστε τα πρώτα δείγματα εφαρμογής στην παραγωγή, αφορούν περισσότερο τη βελτιστοποίηση της εκμετάλλευσης των παραγωγικών μέσων που ήδη βρίσκονται σε αξιοποίηση και ήδη έχουν υψηλούς συντελεστές απόδοσης και λιγότερο σε σχεδιασμό νέων παραγωγικών μέσων. Ωστόσο, βρισκόμαστε πολύ νωρίς, στην αρχή της διαδικασίας και απαιτούνται περισσότερα στοιχεία και μελέτη για την εκτίμηση της επίδρασης στο χώρο της παραγωγής, αλλά και τις επιπτώσεις της χρήσης των μέσων αυτών στις σχέσεις παραγωγής και τις επιπτώσεις στα λαϊκά στρώματα. Στο επόμενο χρονικό διάστημα είναι καθήκον να οργανωθεί η συζήτηση και η έρευνα πάνω σε αυτά τα ζητήματα και την ανάλυση των δεδομένων. 

8. Παράλληλα με τις εξελίξεις στο χώρο της παραγωγής, και σημαντικότερα ίσως, ότι στο πεδίο δοκιμάζονται τα μέσα, οι στρατηγικές και οι συμμαχίες που ισχυροποιούνται, πάνω στο έδαφος της όξυνσης των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών και την προετοιμασία επέκτασης σε άλλες ζώνες με έμφαση στο χώρο ινδικού και ειρηνικού αλλά και επεκτάσεις σε περιφερειακές συγκρούσεις που μας αφορούν ειδικότερα καθώς το επίκεντρο βρίσκεται στη Μεσόγειο και την Ευρώπη ξανά. Η μάχη στην κορυφή της ιμπεριαλιστικής αλυσίδας, για την κατάκτησή της βρίσκεται για πρώτη φορά μετά τους μεγάλους παγκόσμιους πολέμους, σε διακύβευση και είναι αμφίρροπη. Η συσσώρευση κεφαλαίου στην Κίνα και η τεχνολογική της πρόοδο με αιχμή των έλεγχο στις αλυσίδες τροφοδοσίας και παραγωγής, τα μεγάλα βήματα προόδου στα ηλεκτρονικά και την ΑΙ κυρίως στην εφαρμογή για εμπορικούς σκοπούς, τα άλματα στην ρομποτική και τις βιομηχανικές και εμπορικές της χρήσεις, μπορεί πλέον να ανταγωνίζεται τις ΗΠΑ και τους συμμάχους τους σε τεχνολογικό και παραγωγικό επίπεδο αλλά και σε ροές κεφαλαίων και άμεσες ξένες επενδύσεις, ειδικά σε ζώνες άμεσου ενδιαφέροντος που αφορούν κυρίως περιοχές πρώτων υλών και εμπορικών οδών, με έμφαση στο χώρο της Ασίας, τη Μ. Ανατολή και την δευτερευόντως την Αφρική. Οι αντίστοιχες ροές των ΗΠΑ παρουσιάζουν μεταβλητότητα καθώς επηρεάζονται από το χαρακτήρα του αμερικανικού καπιταλισμού χωρίς μορφές κεντρικού ελέγχου όπως στην Κίνα αλλά και τις επανα-εισροές κεφαλαίων στα πλαίσια του “AmericaFirst”, με στόχο τη βιομηχανική και τεχνολογική θωράκιση των ΗΠΑ. Επίσης, ένα μεγάλο μέρος των ροών και επενδύσεων κεφαλαίου κινείται μεταξύ ΗΠΑ και ΕΕ και δείχνει την αλληλεξάρτηση και το βάθος των σχέσεων των οικονομιών αυτών. Το πρόγραμμα Americafirstπροετοιμάζει μεσοπρόθεσμα τις ΗΠΑ για την επόμενη φάση καπιταλιστικής ανάπτυξης και επίθεσης αλλά στον αντίποδα δέχεται κριτική καθώς άμεσα αφήνει γεωπολιτικό χώρο για άλλες δυνάμεις με κυρίαρχη την Κίνα που κινούνται δυναμικά και επιλεγμένα εξασφαλίζοντας την επέκταση της παγκόσμιας επιρροής και εκμετάλλευσής της.

Αυτοί οι ανταγωνισμοί και ανισορροπίες ή αλλιώς η αναρχία στην καπιταλιστική ανάπτυξη πολλαπλασιάζει τους κινδύνους και φέρνει πιο κοντά την επόμενη μεγαλύτερη σύγκρουση. 

9. Οι αστικές τάξεις των εμπλεκόμενων δυνάμεων προετοιμάζονται στο έδαφος του ανταγωνισμού για το ενδεχόμενο της γενίκευσης της σύγκρουσης φέρνοντάς το ολοένα και ποιο κοντά. Οι αστικές τάξεις της ΕΕ, στα πλαίσια του ΝΑΤΟ ετοιμάζονται πλέον διακηρύσσοντας ανοιχτά τη βεβαιότητα του πολέμου ως αναπόφευκτο γεγονός μέχρι ή γύρω στο 2030. Στα πλαίσια της προετοιμασίας τους, προχωρούν στον επανεξοπλισμό της Ευρώπης, με τροποποίηση των βιομηχανιών για παραγωγή πολεμικού υλικού. Επίσημα πλέον, κυρίαρχες βιομηχανίες σε πολλούς κλάδους όπως εκείνο της παραγωγής αυτοκινήτων ξεκινούν την παραγωγή στρατιωτικού υλικού. Η Renaultξεκίνησε ήδη την παραγωγή dronesμάλιστα με προοπτική 1000 dronesτο μήνα και στρατιωτικών οχημάτων, η VWακολουθεί, η Mercedesξεκινάει την κατασκευή dronesαναχαίτησης πλάι στις ήδη στρατιωτικές δραστηριότητές της, στις ΗΠΑ η GeneralMotorsκαι η Fordετοιμάζονται ήδη για την παραγωγή πυραύλων και ακολουθούν και άλλες βιομηχανίες. Παράλληλα, εκσυγχρονίζεται το πυρηνικό και συμβατικό οπλοστάσιο, και μεταφέρονται δυνάμεις σε χώρες που συνορεύουν με τη Ρωσία. Οι κινήσεις αυτές διευκολύνονται από ανοιχτή γραμμή πιστώσεων από τις τράπεζες και τον προϋπολογισμό της ΕΕ, που τζογάρουν στην προοπτική του πολέμου. Η μετατόπιση στρατευμάτων στην Ουκρανία και τα σύνορα με τη Ρωσία, αποτελούν ευθεία εμπλοκή στον πόλεμο που σε συνδυασμό με τη στρατηγική της Ρωσίας για επέκταση δυτικά και την τεχνολογική και οικονομική στήριξη που της παρέχει η Κίνα, φέρουν την πιθανότητα επέκτασης του πολέμου ποιο κοντά. 

10. Τα πρώτα θύματα του πολέμου τους αποτελούν, το κράτος πρόνοιας, τα κοινωνικά επιδόματα, η ακρίβεια που βιώνουν τα λαϊκά στρώματα η μείωση του βιοτικού τους επιπέδου. Οι δείκτες της ΕΕ το αποδεικνύουν. Η κατανομή του εισοδήματος μεταβάλλεται συνεχώς ανοίγοντας την ψαλίδα μεταξύ του πλουσιότερου 20% σε σχέση με τα φτωχότερα τμήματα του πληθυσμού, όπου κερδίζουν 5 φορές περισσότερα, ενώ η ψαλίδα για χώρες όπως η Ελλάδα, δείχνει ακόμα μεγαλύτερη απόκλιση, κυρίως μετά το 2018 και την έξοδο από τα μνημόνια, αποτυπώνοντας την αδηφάγο φύση του πλούτου, που επιζητά την επιστροφή των χαμένων, όντας οι νικητές των μνημονίων καθότι διατήρησαν την πολιτική και κοινωνική τους ισχύ και τελικά μετατοπίζοντας το συσχετισμό προς όφελός τους επιβάλουν ακόμα μεγαλύτερη εκμετάλλευση στα λαϊκά στρώματα.  

11. Το λαϊκό κίνημα δε βρίσκεται σε καλύτερη θέση από την απόσυρση των δυνάμεων των ΗΠΑ από την περιοχή μετά τα χτυπήματα του Ιράν, προσωρινή ή όχι. Το βήμα είναι μετέωρο, καθώς η καταστολή στο λαό αυξάνεται, οι πρόσφυγες πολλαπλασιάζονται σε κάθε χώρα και υπόκεινται σκληρή εκμετάλλευση για την αύξηση της κερδοφορίας των επιχειρήσεων, οι κοινωνικές παροχές και δομές καταστρέφονται και δε χρηματοδοτούνται. Το ζήτημα για το λαϊκό κίνημα δεν ήταν ποτέ να «διαλέξουμε το λύκο που θα μας φάει», αλλά η μεταβολή του συσχετισμού δύναμης προς όφελος της εργασίας, με τελικό σκοπό την εργατική εξουσία. Η ενίσχυση του ενός ή του άλλου ιμπεριαλιστικού στρατοπέδου, οι ανακατανομές στην ιμπεριαλιστική αλυσίδα παρέχουν ευκαιρίες για το εργατικό κίνημα, καθώς εξασθενούν οι δομές εξουσίας μόνο εφόσον η οργάνωση του λαού είναι ισχυρή και παλεύει για την ανατροπή της εξουσίας με τα δικά του μέσα, χωρίς προστάτες.  

12. Για την Ελλάδα,

Στην Ελλάδα τα τελευταία 3 χρόνια της κυβέρνησης της ΝΔ , η ανάπτυξη του ΑΕΠ ακολουθεί μία ελαφρά αυξητική τάση γύρω από το 2%, ενώ ο πληθωρισμός αυξάνει με αλματώδη ρυθμό μεγαλύτερο από 3% και η απασχόληση αυξάνεται κατά περίπου 1% με μείωση αρκετή μεταξύ του 2025 και προοπτική για το 2026. Οι βασικοί δείκτες ΑΕΠ και απασχόλησης υπολείπονται του 2008 που ξεκίνησε η τελευταία επίθεση προς την εργασία με τα μνημόνια, ενώ η πραγματικότητα του βιοτικού επιπέδου εκφράζεται από τη σύγκριση της αγοραστικής δύναμης με το μ.ο. της ΕΕ το οποίο βρίσκεται καθηλωμένο και >30% χαμηλότερα από το Μ.Ο. Αυτό επιβεβαιώνει αν και με αρνητικό πρόσημο την θέση της ΑΡΙΣ για την υποβαθμισμένη θέση του ελληνικού καπιταλισμού στον καταμερισμό εντός της ΕΕ με κατώτερη θέση στον καταμερισμό εργασίας.    

13. Οι μισθοί στην Ελλάδα και η παραγωγικότητα της εργασίας,

Έχει αναλυθεί και προηγούμενα, ότι η ελληνική οικονομία βρίσκεται σε ένα καθοδικό σπιράλ, χαμηλής παραγωγικότητας που οφείλεται στην έλλειψη επενδύσεων σε τεχνικά μέσα σε κλάδους βιομηχανίας και μεταποίησης, ενώ δίνεται ιδιαίτερη βαρύτητα σε κλάδους όπως ο τουρισμός, η οικοδομή – realestate, οι υπηρεσίες γύρω από τους κλάδους αυτούς, όπου εγγυούνται μεγαλύτερη κερδοφορία. Η κερδοφορία των κλάδων αυτών που είναι χαμηλής παραγωγικότητας στηρίζεται στην εκμετάλλευση των χαμηλών αμοιβών, την αξιοποίηση των μεταναστευτικών ροών για ακόμα μεγαλύτερη συμπίεση των αμοιβών εργασίας και της διαφοράς εισοδήματος μεταξύ των χωρών προέλευσης του τουριστικού και realestateρεύματος και των αμοιβών στην Ελλάδα, όπου το κεφάλαιο αποσπά το μεγάλο περιθώριο κέρδους. Η πολιτική των κυβερνήσεων και η κατοχή του κράτους από την αστική τάξη, διευκολύνουν την απόσπαση του κέρδους, μέσω της χαμηλής φορολογίας για το κεφάλαιο, της φοροκλοπής, της ανασφάλιστης εργασίας, της καταπάτησης του εργατικού δικαίου και της εξαθλίωσης των μεταναστών και εργαζομένων στους κλάδους, την καταστροφική και παράνομη εκμετάλλευση του δημόσιου χώρου και περιβάλλοντος. Οι επενδύσεις του κράτους στρέφονται γύρω από αυτούς «τους κλάδους εξωστρέφειας» με δημόσια έργα αμφίβολης χρησιμότητας που αντιστοιχούν σε σπατάλες των εσόδων από το λαϊκό εισόδημα έναντι τομέων όπως η υγεία, η πρόνοια η εκπαίδευση, η ασφάλεια και η πρόσβαση στις μεταφορές. Με το πρόσχημα της εξωστρέφειας, η αστική τάξη αντλεί υπερκέρδη υπονομεύοντας το μέλλον της χώρας, των εργαζομένων και του περιβάλλοντος, κατακλέβοντας τους εργαζόμενους με αυτό το ανταγωνιστικό της πλεονέκτημα που παρέχει η «διαφορά στο μοναδιαίο κόστος εργασίας».

Παράλληλα, η χαμηλή παραγωγικότητα σε εξαγωγικούς βιομηχανικούς κλάδους, η φτωχοποίηση των εργαζομένων, το realestateκαι ο τουρισμός που οδηγούν σε έκρηξη εισαγωγής προϊόντων και πρώτων υλών για την εξυπηρέτηση του κλάδου, επιβαρύνει το εμπορικό ισοζύγιο, αυξάνει το ήδη υψηλό χρέος δημόσιο και ιδιωτικό, την κλοπή της εργασίας με φόρους και εισφορές.

Η αύξηση των ωρών εργασίας, που έγινε νόμος από το 2025, μετατρέπεται αυτόματα σε αύξηση της κερδοφορίας των επιχειρήσεων των κλάδων χαμηλής παραγωγικότητας κυρίως και για αυτό και η κυβέρνηση της ΝΔ αποσπά τη στήριξη της εργοδοτικής και επιχειρηματικής τάξης της Ελλάδας, ενώ και τα κόμματα του αστικού πολιτικού συστήματος , ΠΑΣΟΚ, κόμμα Τσίπρα, δεξιά και ψευταριστερά κόμματα που θέλουν να υφαρπάξουν τη λαϊκή δυσαρέσκεια, δεν ψελλίζουν κουβέντα απέναντι στους χρηματοδότες και αφεντικά τους.  

14. Η αύξηση των τιμών και του πληθωρισμού

Ως αποτέλεσμα της ισχύος του κεφαλαίου που συσσωρεύθηκε παρά τους αγώνες των τελευταίων 15 ετών, με την επιβολή των πλέον αντι-λαϊκών πολιτικών, από την κυβέρνηση, το κεφάλαιο και τους πατρόνες της ΕΕ, το κράτος παρατηρεί, προστατεύει και χαϊδεύει τα μονοπώλια σε ενέργεια, τρόφιμα, παροχές υγείας, μεγαλεμπόριο, αυξάνοντας εκρηκτικά τον πληθωρισμό σε βασικά αγαθά όπως τρόφιμα, στέγαση, ενέργεια και φαρμακευτική και ιατρική περίθαλψη. Με την ίδια σπουδή που χαϊδεύει τα τραστ των σούπερ μάρκετ, των διαγνωστικών κέντρων, των φαρμακοβιομηχάνων , των εταιρειών ενέργειας και των τραπεζών, ανακοινώνοντας συμφωνίες κοροϊδία για συγκράτηση τιμών από φθινόπωρο σε καλοκαίρι, καθηλώνει τις αμοιβές στην εργασία, αντιδρά σε κάθε μορφή συλλογικής διαπραγμάτευσης και συλλογικής σύμβασης, αρνείται να μειώσει το ΦΠΑ σε τρόφιμα και βασικά αγαθά, ώστε να κερδίζει μαζί με τα μονοπώλια, για να τα στηρίζει με επιδοτήσεις, ψευτο-επενδύσεις και θαλασσοδάνεια. Οι τιμές και τα κέρδη τους πληθωρίζονται ενώ οι μισθοί και η αγοραστική δύναμη παραμένουν χαμηλότερα από το επίπεδο του 2008 που εμφανίστηκε η κρίση, και με πραγματικούς όρους αντιστοιχούν σε επίπεδο 30% χαμηλότερα από 15 χρόνια πριν.

Είναι προφανές ότι απαιτούνται βαθιές τομές σε οικονομία και εξουσία για την ανατροπή αυτής της πραγματικότητας και την εφαρμογή ενός προγράμματος διεξόδου από την κρίση για τα λαϊκά στρώματα. 

15. Για την παρέμβασή μας στους χώρους εργασίας, και τη συμβολή μας σε ένα πρόγραμμα πάλης:

Η πραγματική συμβολή της οργάνωσης στη συζήτηση με εργαζόμενους και η συμβολή μας στο πρόγραμμα πάλης είναι ισχνή. Απαιτείται, μεγαλύτερη κινητοποίηση για το σκοπό αυτό. Ως απάντηση στην επίθεση της εργοδοσίας, οι διεκδικήσεις που επεξεργαστήκαμε κινούνται στον παρακάτω άξονα: 

• Επαναφορά του ζητήματος του περιορισμού τα εργάσιμης μέρας το πολύ σε 8 ώρες το εικοσιτετράωρο για όλους τους μισθωτούς εργάτες. Επέκταση του 8ωρου και 5νθήμερου ως αποκλειστική μορφή εργασίας σε όλους τους κλάδους, βιομηχανία, οικοδομή, τεχνικά έργα.
• Κατάργηση των εργολαβικών συμβάσεων και των συμβάσεων έργου. Μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους.
• Διασφάλιση του πενθήμερου για όλους τους εργαζόμενους σε όλους τους παραγωγικούς τομείς και το εμπόριο. Περιορισμός της εργάσιμη εβδομάδας σε 5 ημέρες το μέγιστο στο εμπόριο. Κατάργηση της εργασίας την Κυριακή. Προοδευτικά εφαρμογή του 4ημερου εργασίας σε κλάδους υψηλής παραγωγικότητας της εργασίας και υψηλής ανεργίας.
• Απόλυτη απαγόρευση των υπερωριών σε όλους τους κλάδους της μισθωτής εργασίας, που αποδεδειγμένα οδηγεί σε μείωση της παραγωγικότητας της εργασίας, ανεργία, εργατικά ατυχήματα, επιδείνωση της ζωής των εργαζομένων.
• Ταυτόχρονα, απαγόρευση της νυχτερινής εργασίας, τη νυχτερινής βάρδιας, παρά μόνο για περιπτώσεις συντήρησης- επισκευών ή άλλους απρόβλεπτους τεχνικούς λόγους για τους ίδιους λόγους με παραπάνω.
• Απαγόρευση εργασίας σε κλάδους επιζήμιους για τον ανθρώπινο οργανισμό σε εργασίες που προκαλούν σωματικό και ψυχικό καταναγκασμό καθώς και προσβολή της αξιοπρέπειας του ανθρώπου. Παράλληλα, ενίσχυση της προστασίας των αδύναμων, προστασία απέναντι στην εξαθλίωση της εργατικής οικογένειας, των ανυπόφορων συνθηκών κατοικίας και αναζήτησης κάθε διεξόδου, της ανέχειας και της εκμετάλλευσης παιδιών, μεταναστών και φτωχών του περιθωρίου.
• Ενίσχυση της εκπαίδευσης των εργατών σε ζητήματα τεχνολογίας και ασφάλειας της εργασίας, με έμφαση σε κλάδους της βιομηχανίας, της οικοδομής, των μεταφορών και logistics γενικότερα. Εκσυγχρονισμός των μεθόδων παραγωγής και διοίκησης για τον περιορισμό των εργατικών ατυχημάτων, ενσωμάτωση σχεδιασμού αποφυγής εργατικών ατυχημάτων κατά την εργασία ανέγερσης και συντήρησης εξοπλισμού σε όλα τα τεχνικά και βιομηχανικά έργα.
• Δημιουργία κέντρου ελέγχου των επιχειρήσεων από ενώσεις εργατών σε επιχειρησιακό ή τοπικό ή κλαδικό σωματείο για ζητήματα ασφάλειας με ανακλητούς εργάτες και εργαζόμενους τεχνικούς. Ενίσχυση των επιτροπών υγείας και ασφάλειας των εργαζομένων με υποχρεωτικότητα στην εφαρμογή των μέτρων που προτείνονται στο επίπεδο της επιχείρησης.
• Είναι προφανές ότι η κρατική εξουσία, η γραφειοκρατία και οι κρατικοί υπάλληλοι έχουν αποδείξει στην πράξη ότι δουλεύουν για το όφελος της κερδοσκοπίας του κεφαλαίου στις επιχειρήσεις, και για το λόγο αυτό παρά τις δήθεν διαμαρτυρίες για ελλείψεις προσωπικού (που αποτελεί μέρος του προβλήματος), πραγματοποιούν εικονικούς ελέγχους ή ελέγχους με στόχο όχι την απόδοση ευθύνης στο κεφάλαιο αλλά στον εργαζόμενο. Η εξατομίκευση της ευθύνης είναι το βασικό στοιχείο της εξουσίας του κεφαλαίου πάνω στον εργαζόμενο. Το σπάσιμο αυτής της αλυσίδας αποτελεί ευθύνη της οργάνωσης των εργαζομένων σε κάθε επιχείρηση.
• Καθολική ευθύνη της διοίκησης της επιχείρησης ή του εργοδότη σε περίπτωση εργατικού ατυχήματος. Για βαριά εργατικά ατυχήματα και δυστυχήματα, κίνηση διαδικασίας κακουργηματικής δίωξης προς την διοίκηση της εταιρείας η του εργοδότη και επιβολή κράτησης μέχρι την ολοκλήρωση της έρευνας. Επιτάχυνση των εργασιών διερεύνησης ατυχήματος με συμμετοχή των εργαζομένων.
• Μεγάλη αύξηση των αποζημιώσεων για εργατικά ατυχήματα σε εργαζόμενους και οικογένειες, ώστε το ατύχημα να μην είναι φθηνό για την εργοδοσία. Άμεση καταβολή τους και εκσυγχρονισμός του συστήματος καταβολής αποζημιώσεων, χωρίς δικαστήρια και πρόσθετο κόστος και περιπέτειες για τους εργαζόμενους.
• Βελτίωση του μορφωτικού επιπέδου των εργαζομένων. Δημιουργία δημόσιας βιβλιοθήκης με παραρτήματα σε τοπικό επίπεδο γειτονιάς και δωρεάν δανεισμό βιβλίων στα παιδιά των εργατικών οικογενειών και τους εργάτες.
• Δωρεάν κουπόνια για παραστάσεις τεχνών σε εργάτες , εργάτες υπαίθρου , αγρότες και εργαζόμενους σε όλους τους κλάδους της παραγωγής και διακίνησης.
• Απεριόριστη ελευθερία συνείδησης, λόγου, δικαίωμα τύπου, απεργίας, συνάθροισης και συνεταιρισμού. Απαγόρευση εσωτερικών κανονισμών εταιρειών και δίωξη των εργοδοτών που επιβάλουν τέτοιες απαγορεύσεις και προσβάλουν την ελευθερία του ανθρώπου. 

16. Για τις διεθνείς σχέσεις της Ελλάδας και τους ανταγωνισμούς στο Αιγαίο.

Τα ζητήματα των διεθνών σχέσεων του ελληνικού καπιταλισμού, οι στρατηγικές επιλογές ταύτισης στο άρμα του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, η συμμετοχή της στον πόλεμο στην Ουκρανία, τη Μ. ανατολή και για τη συνεργασία με το κράτος του Ισραήλ, έχουνε αναλυθεί στις τελευταίες εκδηλώσεις παρουσίασης των θέσεων της ΑΡΙΣ. Πέρα από όσα έχουνε ήδη σημειωθεί σχετικά με τους κινδύνους από τη στρατηγική αυτή, θα πρέπει να επαναλάβουμε τους κινδύνους από την ιστορική συγκρότηση της αστικής τάξης στην Ελλάδα, τη μεγάλη της διασπορά εκτός των ορίων της χώρας και της εμπλοκής της και λειτουργίας εντός των μεγάλων ιμπεριαλιστικών κέντρων εξυπηρετώντας τις επιθετικότερες μερίδες κεφαλαίου στα ιμπεριαλιστικά κέντρα δραστηριοποιούμενη στη μεταφορά ενεργειακών πόρων από σημεία συγκρούσεων και ιμπεριαλιστικής επιβολής. Προκειμένου να διατηρήσει τη θέση της στον ιμπεριαλιστικό καταμερισμό και κυρίως τις σχέσεις με τις ΗΠΑ, η ελληνική αστική τάξη έχει επιλέξει ιστορικά ακόμα και τη σύγκρουση στο εσωτερικό της χώρας, παράγοντας κρίσεις που διαμόρφωσαν τα γεωγραφικά όρια της χώρας και τις διεθνείς συμμαχίες κουριελιάζοντας το διεθνές δίκαιο το οποίο οι αστικές κυβερνήσεις επικαλούνται ως επαίτες στους προστάτες τους, προκειμένου να διατηρήσουν το αφήγημα νομιμότητας. Αυτή η επιλογή τους, αξιοποιείται από το τουρκικό κράτος, ώστε να διαπραγματεύεται τη θέση της μεταξύ ανατολής και δύσης, αντλώντας οφέλη για την προώθηση των δικών της συμφερόντων. Σε μία περίοδο όπου η προσπάθεια από το ευρωατλαντικό στρατόπεδο για ενσωμάτωση της Τουρκίας σε αυτό αποκτά στρατηγικό χαρακτήρα για τη σταθερότητας της νοτιοανατολικής πτέρυγας απέναντι στις αναδυόμενες δυνάμεις της Μ. Ανατολής και της Ασίας, τα ανταλλάγματα και παραχωρήσεις που απαιτούνται από τη συνδιαχείριση και συνεκμετάλλευση του Αιγαίου, μέχρι τη «λύση των δύο κρατών» της κατοχικής Κύπρου, αποτελούν ευθεία απειλή και νέα δεινά για τους λαούς Ελλάδας και Κύπρου. Στο Αιγαίο και την διαιρεμένη Κύπρο, όπου το 37% βρίσκεται υπό την κατοχή του τουρκικού κράτους, όπου βρετανικό έδαφος με τις βάσεις του προστατεύεται από τις ελληνικές και κυπριακές δυνάμεις προκειμένου να αποτελεί ορμητήριο για επεμβάσεις στη Μ. Ανατολή, βυθίζεται το αφήγημα της αστικής τάξης ότι η συμμετοχή στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς διασφαλίζει την εδαφική ακεραιότητα και τη διεθνή νομιμότητα για τα συμφέροντα του λαού μας. 

17. Το στοίχημα των εκλογών και οι δυνατότητες στην Ελλάδα

Η ΑΡΙΣ καλείται να εργαστεί και να παρέμβει σε όλα τα ζητήματα της περιόδου, συμπεριλαμβανομένων και των εκλογών. Η καθημερινή δράση των μελών της οργάνωσης σε όλα τα ζητήματα του κοινωνικού χώρου παρέμβασης, στους χώρους εργασίας, στη νεολαία, η καθημερινή μάχη με την κυβέρνηση Μητσοτάκη και τις επιλογές της αστικής τάξης, είναι το κέντρο της πολιτικής μας παρέμβασης. Το ζητούμενο στις επερχόμενες εκλογές είτε είναι πρόωρες είτε όχι, είναι να ενισχυθεί ο πόλος αντίστασης στις πολιτικές του κεφαλαίου και να ενισχυθεί η προοπτική μιας άλλης εξουσίας και μιας άλλης οικονομίας. Σε αυτήν την κατεύθυνση είναι σταθερή μας πορεία η ενίσχυση της δυναμικής του ΚΚΕ με τις δυνάμεις που έχουμε και η στήριξη της προσπάθειας που γίνεται. Όσον αφορά στις ευρύτερες προτάσεις συμμαχιών και συνεργασιών που προκύπτουν σαν τα μανιτάρια διακηρύσσοντας την ενότητα, τα μπλοκ αντίστασης για την επόμενη μέρα, έχουν ως στόχο κυρίως την πολιτική τους σωτηρία και επιδιώκουν επί της ουσίας ένα μέτωπο απέναντι στο ΚΚΕ, καθώς πάντα συνοδεύονται από την εξαίρεση του ΚΚΕ από αυτό το μέτωπο της επόμενης μέρας απέναντι στην αστική πολιτική. Το κύριο αφήγημά τους περιλαμβάνει όλες τις δυνάμεις εκτός όσων «περιμένουν την επίλυση όλων των ζητημάτων στο Σοσιαλισμό», ή την έλλειψη συνεργασίας και κοινής δράσης στο κίνημα και τους κοινωνικούς χώρους. Δεν αναφέρει το αφήγημά τους ότι είναι αμφίβολο εάν σε οποιαδήποτε φάση του προηγούμενου διαστήματος έχουν στηρίξει ή ψηφίσει σε ένα σωματείο οποιαδήποτε πρόταση απεργίας από τις δυνάμεις του ΠΑΜΕ, εάν δεν εντάσσεται σε σχεδιασμό που συμπεριλαμβάνει τον Παναγόπουλο και τη ΓΣΕΕ, διαφορετικά επιλέγουν διάφορους χωροταξικούς και ημερολογιακούς διαχωρισμούς προκειμένου να μη μολυνθούν από το «ρεφορμισμό». Εξάλλου, τις περισσότερες φορές ο σχεδιασμός τους συμβαίνει να συμπίπτει με σχεδιασμούς που στηρίζεται από τις δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ, του ΜΕΡΑ25, του Τσίπρα και άλλων αστικών πολιτικών μορφωμάτων. Ακόμα χειρότερα, η καταψήφιση των προτάσεων από τις δυνάμεις που συμπορεύονται με το ΠΑΜΕ σε κάθε σωματείο και σε κάθε ευκαιρία αθροίζει με εκείνη των δυνάμεων που προαναφέρθηκαν με προφανή στόχο την αδρανοποίηση των σωματείων και μετά την καταγγελία προς τις δυνάμεις του ΠΑΜΕ με το αφήγημα «ότι βάζουν φρένο στους αγώνες, ότι διαχειρίζονται τα σωματεία ως σφραγίδες, ότι δε γίνεται τίποτα κλπ». Είναι αντικειμενική η σύμπλευσή τους με τις δυνάμεις που στηρίζουν το κεφάλαιο στα πλέον κρίσιμα ζητήματα, εκεί που κρίνεται ο μισθός και σε σημαντικό βαθμό το βιοτικό επίπεδο των εργαζομένων. Θα είχε ενδιαφέρον να καταμετρηθεί πόσες από τις δυνάμεις της «ενότητας της Αριστεράς» έχουν ψηφίσει κινητοποίηση που προτείνεται από το ΠΑΜΕ χωρίς τις προϋποθέσεις που αναφέρθηκαν. Για την ΑΡΙΣ όπως έχει επαναληφθεί στο παρελθόν είναι τρεις οι ελάχιστες προϋποθέσεις για κοινό βηματισμό:

• Η απόρριψη κάθε μορφής αστικής διαχείρισης, συνεργασίας ή στήριξης κυβέρνησης και της πολιτικής της με τις παραλλαγές και τις μεταλλάξεις τους.
• Η στάση απέναντι στον πόλεμο και τον ιμπεριαλισμό και κάθε ιμπεριαλιστική συμμαχία, την ερμηνεία των ενδο-ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών, και όπως συμπληρώθηκε με την εμπειρία του πολέμου στην Ουκρανία και τη ρήξη με τις δυνάμεις που στηρίζουν την «πολύ-πολική παγκόσμια τάξη» , της ενότητας του οικονομικού πεδίου ανταγωνισμού με το στρατιωτικό σκέλος.
• Την προσπάθεια παρέμβασης στο συνδικαλιστικό και εργατικό κίνημα, από τη μεριά της υπεράσπισης και προώθησης των συμφερόντων των λαϊκών στρωμάτων, στον αγώνα για τη μεταβολή του συσχετισμού δύναμης προς τη μεριά των εργατικών στρωμάτων, η οποία θα αποτυπώνεται μέσα στα σωματεία και τους χώρους εργασίας, απέναντι στη συνδιαλλαγή με την εργοδοσία και τις αστικές κυβερνήσεις. Με δυνάμεις που έχουν στο πρόγραμμά τους την ένταξη της δουλειάς στους χώρους εργασίας με την απελευθέρωση του κόσμου της δουλειάς από τα δεσμά της καπιταλιστικής εξουσίας και τελικά την εργατική εξουσία.

Στο πλαίσιο αυτό στις εκλογικές μάχες που θα έρθουν, η ΑΡΙΣ θα συμβάλει με τη δράση της για την ενίσχυση της δυναμικής του ΚΚΕ, για να ενισχυθεί η συσπείρωση εργατικών λαϊκών δυνάμεων και νεολαίας στην μάχη για το μισθό, για άνοδο του βιοτικού επιπέδου για καλύτερες και δωρεάν παροχές υγείας και εκπαίδευσης για όλους, την πρόσβαση σε δομές πολιτισμού και αθλητισμού, τη μάχη απέναντι στο φασισμό, την κρατική βία και καταστολή, τον ιμπεριαλισμό και τον πόλεμο. Αναγνωρίζοντας τις δυσκολίες και τους εκλογικούς εκβιασμούς για την υφαρπαγή της λαϊκής ψήφου, θα συνταχθούμε με την προσπάθεια αυτή. 

18. Ζούμε σε εποχές όπου αναδεικνύονται δυνατότητες παρά τον αρνητικό συσχετισμό,

Οι εξελίξεις στα χρόνια που έρχονται, θα μεταβάλλουν τις συνειδήσεις, θα πολλαπλασιάσουν την ταχύτητα των γεγονότων. Παρά τον αρνητικό συσχετισμό που καταγράφεται ως αποτέλεσμα μίας ολόκληρης διεργασίας του κεφαλαίου για την έξοδο από την κρίση του, είναι ανοιχτό το ενδεχόμενο νέων συνθηκών ανόδου της ταξικής συνείδησης και των λαϊκών αγώνων, που μπορεί να ενισχυθεί από πιθανή αποσταθεροποίηση της αστικής εξουσίας από τις ραγδαίες μεταβολές σε διεθνές επίπεδο. Η κρίση του πολιτικού συστήματος και η απαξίωση του πολιτικού προσωπικού, όπως αποτυπώνεται από τη αποχή κυρίως της νεολαίας αυτή τη στιγμή και την πανσπερμία κομμάτων που αναδιατάσσονται με καταιγιστικούς ρυθμούς προσπαθώντας να υφαρπάξουν την ψήφο δυσαρέσκειας και να γαντζωθούν στην εξουσία, μπορεί να βαθύνει σε μία περίοδο έντασης των ανταγωνισμών και πολέμου, μεταξύ άλλων και στη γειτονιά μας. Η αστική στρατηγική δε μπορεί σε αυτό το έδαφος να οδηγήσει σε μία άνοδο της ανάπτυξης και του βιοτικού επιπέδου της συντριπτικής πλειοψηφίας της κοινωνίας, ανοίγοντας το δρόμο προς την αμφισβήτησή της συνολικά. Τα ενδεχόμενα είναι ανοικτά από ένα νέο χτύπημα της αστικής εξουσίας στο κίνημα και τους αγώνες του εργαζόμενου λαού, μία νέα περίοδο ενίσχυσης φασιστικών ρευμάτων και αξιοποίησής τους από το κράτος και την αστική τάξη για να χτυπήσουν το λαό, μέχρι την ανάπτυξη μαζικών κινητοποιήσεων και εξεγέρσεων σε διεθνές επίπεδο που θα επιταχύνει τη μεταβολή της συνείδησης στη χώρα μας.

Για αυτή τη μάχη οφείλουμε να προετοιμαστούμε, στο πλευρό των δυνάμεων του αγώνα του λαϊκού κινήματος.

 

Αθήνα 5 Ιουλίου 2026