Δεν ξεχνάμε.
Δεν σιωπούμε.
Ο φασισμός δεν έχει θέση στις γειτονιές, στα σχολεία, στις σχολές και στους χώρους δουλειάς.

Όλοι στην συγκέντρωση των σωματείων, των φοιτητικών συλλόγων και των μαζικών φορέων στις 18/09 στις 17:30, στο Κερατσίνι (μνημείο Παύλου Φύσσα) και πορεία προς το μπλόκο της Κοκκινιάς!

Δεκατρία χρόνια μετά τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα, το δηλητήριο του φασισμού επιχειρεί ξανά να βρει έδαφος μέσα στην κοινωνία. Η επανεμφάνιση και ενίσχυση ακροδεξιών και φασιστικών δυνάμεων δεν αποτελεί ένα μεμονωμένο ή συγκυριακό φαινόμενο. Εκδηλώνεται σε μια περίοδο κατά την οποία οι λαοί βρίσκονται αντιμέτωποι με την οικονομική στασιμότητα, την ακρίβεια, τη φτώχεια, την εργασιακή ανασφάλεια, την όξυνση και την κλιμάκωση των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών. Οι πολεμικές εστίες πολλαπλασιάζονται. Από την Ουκρανία μέχρι τη Μέση Ανατολή, οι λαοί πληρώνουν με αίμα τους ανταγωνισμούς για αγορές, δρόμους μεταφοράς Ενέργειας, σφαίρες επιρροής και γεωστρατηγικά συμφέροντα. Ο Παλαιστινιακός λαός συνεχίζει να βιώνει μια τεράστια ανθρωπιστική καταστροφή, ενώ η ελληνική κυβέρνηση διατηρεί και ενισχύει τη συμμετοχή της χώρας στους ευρωατλαντικούς σχεδιασμούς.
Μέσα σε αυτές τις συνθήκες, η ακροδεξιά επιχειρεί να αξιοποιήσει τη λαϊκή δυσαρέσκεια και να τη διοχετεύσει σε αντιδραστική κατεύθυνση. Ο ρατσισμός, ο εθνικισμός, η ξενοφοβία και ο αντικομμουνισμός παρουσιάζονται ως δήθεν «απάντηση» στα προβλήματα που αντιμετωπίζει ο λαός. Η πραγματική αιτία, όμως, βρίσκεται αλλού: στην ίδια την πολιτική που φορτώνει τα βάρη της κρίσης στους εργαζόμενους και στα λαϊκά στρώματα, ενώ προστατεύει τα συμφέροντα του κεφαλαίου.
Χαρακτηριστικό είναι το νέο δόγμα που παρουσιάζεται στην Ε.Ε. στα πλαίσια της πολεμικής προετοιμασίας και των αυξανόμενων ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών, με τους αρμόδιους υπουργούς , ανάμεσα τους και ο Δένδιας, να δηλώνουν ανοιχτά πως «η νεολαία θα πρέπει να ετοιμαστεί να θυσιαστεί για την πατρίδα της και την Ενωμένη Ευρώπη», για φέρετρα τυλιγμένα με σημαίες και πως αυτό μπορεί να ήταν το τελευταίο ειρηνικό καλοκαίρι στην Ευρώπη. Αυτό το αφήγημα, μαζί με τις αυξημένες μεταναστευτικές ροές από χώρες της Μέσης Ανατολής και της Αφρικής προς τα Ευρωπαϊκά κράτη, αξιοποιούν και οι διάφορες φασιστικές και ναζιστικές ομάδες που ξεφυτρώνουν και κερδίζουν έδαφος στις λαϊκές συνειδήσεις, εκμεταλλευόμενες και την υποχώρηση του κομμουνιστικού κινήματος και την αποκοπή του από τις λαϊκές μάζες τα τελευταία χρόνια.
Η ακροδεξιά δεν γεννιέται στο κενό. Αναπτύσσεται πάνω σε υπαρκτά προβλήματα και πραγματική κοινωνική δυσαρέσκεια, επιχειρώντας όμως να δώσει σε αυτήν αντιδραστική διέξοδο. Εκεί όπου ο εργαζόμενος βλέπει το εισόδημά του να μειώνεται, το κόστος ζωής να αυξάνεται και το μέλλον του να γίνεται ολοένα πιο αβέβαιο, η ακροδεξιά επιχειρεί να του υποδείξει ως εχθρό τον μετανάστη, τον πρόσφυγα, τον «ξένο», τον διαφορετικό. Δεν είναι τυχαίο ότι η άνοδος των ακροδεξιών κομμάτων διεθνώς πραγματοποιείται σε μια περίοδο βαθύτερων οικονομικών και γεωπολιτικών ανακατατάξεων. Οι λαοί βρίσκονται αντιμέτωποι με τις συνέπειες της οικονομικής κρίσης, της ακρίβειας και της ανασφάλειας, ενώ ταυτόχρονα οι ανταγωνισμοί ανάμεσα σε ισχυρά καπιταλιστικά κράτη και ιμπεριαλιστικά κέντρα οξύνονται.
Χαρακτηριστικά παραδείγματα αποτελούν το δόγμα "MAGA" και οι δολοφόνοι του φασιστικού στρατού ICE που εξέλεξαν τον Τραμπ 2η φορά πρόεδρο των ΗΠΑ, το ανερχόμενο AfD που συγκέντρωσε 43,8% και αναδείχθηκε μεγαλύτερη κοινοβουλευτική δύναμη στην Γερμανία, το κόμμα της Λεπέν στη Γαλλία, η Μελόνι στην Ιταλία, οι διάφορες φασιστικές και εθνικιστικές ομάδες που αναπτύσσονται σε χώρες όπως η Μ. Βρετάνια, η Ιρλανδία, η κάθε λογής Λατινοπούλου, Βελόπουλοι, η κουβέντα για την επάνοδο στην πολιτική σκηνή του καταδικασμένου αρχηγού εγκληματικής οργάνωσης Κασιδιάρη, ο οποίος τις επόμενες ημέρες θα αποφυλακιστεί έχοντας εκτίσει το μισό της πραγματικής ποινής του, με αναγνωρισμένα ελαφρυντικά λόγω καλής διαγωγής και εργασίας εντός της φυλακής. Είναι η ίδια αστική δικαιοσύνη που τα ελαφρυντικά και τις μειώσεις ποινών τις αναγνωρίζει αλά καρτ, αναλόγως αν οι καταδικασμένοι τάσσονται με την μεριά του κεφαλαίου, ειδάλλως στήνονται λαϊκά δικαστήρια, ανακαλούνται νόμιμες άδειες κρατουμένων, προφυλακίζονται «ύποπτοι με ισχνές ή καθόλου αποδείξεις, όλα για την ικανοποίηση των συμφερόντων του κεφαλαίου και της αστικής τάξης, Σε αυτό το πλαίσιο και με την κάλυψη του ίδιου του συστήματος ενισχύονται και αυξάνονται οι οργανωμένες ρατσιστικές επιθέσεις και πογκρόμ και η δράση φασιστικών ομάδων σε γειτονιές και χώρους εργασίας.
Μέσα σε αυτό το νέο περιβάλλον αλλάζουν και οι δυνατότητες δράσης των φασιστικών ομάδων. Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και οι ψηφιακές πλατφόρμες επιτρέπουν την ταχύτατη διάδοση ρατσιστικής και εθνικιστικής προπαγάνδας, τη συγκρότηση δικτύων και τον γρήγορο συντονισμό οργανωμένων ομάδων. Η σύγχρονη φασιστική δράση μπορεί να αξιοποιεί την τεχνολογία για προπαγάνδα, στρατολόγηση, επικοινωνία και κινητοποίηση. Το γεγονός αυτό καθιστά ακόμη πιο αναγκαία την πολιτική και κοινωνική απομόνωση της φασιστικής ιδεολογίας και την αποκάλυψη του πραγματικού της ρόλου.
Ζούμε σε μια εποχή πρωτοφανούς ανάπτυξης των τεχνολογικών δυνατοτήτων, ωστόσο το βιοτικό επίπεδο των εργαζόμενων και της νεολαίας, ολοένα και χειροτερεύει. Η τεχνολογία από μόνη της δεν είναι ούτε «καλή» ούτε «κακή». Το ζήτημα είναι ποιος την ελέγχει, για ποιον σκοπό χρησιμοποιείται και μέσα σε ποιο κοινωνικό και πολιτικό πλαίσιο. Όσο η τεχνολογική εξέλιξη ελέγχεται και προσαρμόζεται στις ανάγκες του κεφαλαίου, τότε πρώτο της μέλημα θα είναι η εξέλιξη των παραγωγικών δυνατοτήτων στο πλαίσιο της αύξησης του καπιταλιστικού κέρδους και η περεταίρω ενίσχυση των πολεμικών δυνατοτήτων, ενώ από την άλλη μεριά θα χρησιμοποιείται από τις αστικές τάξεις για τον περεταίρω έλεγχο του «εσωτερικού εχθρού», δηλαδή των εργαζόμενων και της νεολαίας. Το πλαίσιο επιτήρησης και ελέγχου που έχει στηθεί αξιοποιώντας τις νέες τεχνολογίες και τις δυνατότητες της τεχνητής νοημοσύνης (κάμερες AI, drones, αναγνώριση προσώπου, συλλογή δεδομένων και πρόβλεψη συμπεριφορών), δημιουργεί τεράστιους κινδύνους για τις δημοκρατικές και κοινωνικές ελευθερίες. Όταν η παρακολούθηση μετατρέπεται σε πρόβλεψη και η πρόβλεψη σε προληπτική καταστολή, ανοίγει ένας επικίνδυνος δρόμος για τον περιορισμό της συλλογικής δράσης και την ποινικοποίηση της κοινωνικής και πολιτικής δραστηριότητας.
Στην Ελλάδα, η λαϊκή οικογένεια βιώνει καθημερινά την αύξηση των τιμών στα ράφια των supermarket, την αύξηση του κόστους στέγασης και ενέργειας, την υποβάθμιση της δημόσιας Υγείας και των κοινωνικών παροχών. Οι εργαζόμενοι αντιμετωπίζουν ολοένα μεγαλύτερη πίεση στους χώρους δουλειάς. Εντατικοποίηση στους χώρους δουλειάς και λιγότερος ελεύθερος χρόνος για ζωή, χωρίς ουσιαστική αύξηση του πραγματικού εισοδήματος. Τα αστικά επιτελεία και η κυβέρνηση προσπαθούν με νύχια και με δόντια να μας πείσουν πως για τον λαό δεν υπάρχουν χρήματα για μισθούς, κοινωνικές παροχές και δημόσιες υπηρεσίες, αλλά υπάρχουν τεράστιοι πόροι για εξοπλισμούς και πολεμική προετοιμασία.
Μέσα σε αυτές τις συνθήκες, η καλλιέργεια του ρατσισμού και του εθνικισμού επιχειρεί να στρέψει το βλέμμα μακριά από τις πραγματικές αιτίες των προβλημάτων. Επιχειρείται να πειστεί ο εργαζόμενος ότι για την ανεργία, τη φτώχεια, την ακρίβεια και την έλλειψη προοπτικής φταίει ο πρόσφυγας και ο μετανάστης. Ότι ο εργαζόμενος από άλλη χώρα είναι ο αντίπαλος του Έλληνα εργαζόμενου. Όμως ο εργαζόμενος στην Ελλάδα και ο εργαζόμενος που ήρθε από οποιαδήποτε άλλη χώρα δεν έχουν απέναντι ο ένας τον άλλον. Έχουν κοινά συμφέροντα απέναντι στην ίδια εκμετάλλευση.
Οι άνθρωποι που εγκαταλείπουν τις χώρες τους δεν είναι υπεύθυνοι για τους πολέμους που τους ξεριζώνουν. Δεν είναι υπεύθυνοι για την ανεργία και την ακρίβεια. Δεν είναι αυτοί που αποφασίζουν για τους μισθούς, τις εργασιακές σχέσεις, τις κοινωνικές παροχές ή τις πολεμικές δαπάνες. Η προσπάθεια να παρουσιαστεί ο μετανάστης ως υπεύθυνος για κάθε κοινωνικό πρόβλημα αποτελεί έναν από τους πιο παλιούς και αποτελεσματικούς μηχανισμούς διάσπασης των εργαζομένων.
Ο φασισμός δεν είναι απλώς μια ακραία ιδεολογία. Είναι πολιτική δύναμη που, σε συνθήκες βαθιάς κρίσης και όξυνσης των κοινωνικών αντιθέσεων, μπορεί να αξιοποιηθεί για την τρομοκράτηση, τη διάσπαση και τον αποπροσανατολισμό των λαϊκών στρωμάτων. Η εμπειρία της Χρυσής Αυγής αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα.
Οι ναζί εγκληματίες, οι ακροδεξιές και φασιστικές δυνάμεις είναι χρήσιμες για το σύστημα, όπλο στα χέρια του κεφαλαίου και της εργοδοσίας που στηρίζει και χρηματοδοτεί τη δράση τους. Χρήσιμες γιατί κατευθύνουν τη λαϊκή οργή μακριά από τους πραγματικούς υπεύθυνους, το καπιταλιστικό κράτος, τις κυβερνήσεις και την πολιτική τους, και χτυπούν το εργατικό και λαϊκό κίνημα, τρομοκρατούν και εκφοβίζουν, όπως έχουν κάνει και στο παρελθόν απέναντι σε συνδικαλιστές και άλλους αγωνιστές, υπό το φόβο της οργανωμένης δράσης του λαού.
Η δολοφονία του Παύλου Φύσσα δεν ήταν ένα μεμονωμένο περιστατικό. Ήταν το αποκορύφωμα μιας σειράς επιθέσεων απέναντι σε μετανάστες, εργαζόμενους, συνδικαλιστές και αντιφασίστες. Τα τάγματα εφόδου της Χρυσής Αυγής επιχείρησαν να επιβάλουν τον φόβο στους δρόμους και στους χώρους όπου οργανώνεται και δρα το εργατικό και λαϊκό κίνημα. Η δράση τους είχε ως στόχο όχι μόνο τα συγκεκριμένα θύματα των επιθέσεων, αλλά την τρομοκράτηση ευρύτερων κοινωνικών στρωμάτων και το χτύπημα της συλλογικής δράσης. Η δολοφονία του Παύλου Φύσσα αποτέλεσε σημείο καμπής ακριβώς επειδή αποκάλυψε με τον πιο τραγικό τρόπο τι σημαίνει η φασιστική δράση όταν αποκτά οργανωμένα χαρακτηριστικά.
Η μάχη απέναντι στον φασισμό δεν αντιμετωπίζεται με «ψευτοπροοδευτικές κορόνες» και ευχολόγια. Ο μόνος τρόπος να νικηθεί το φίδι του φασισμού και του ναζισμού είναι να ανατρέψει ο λαός και οι εργαζόμενοι το ίδιο το σύστημα που τον γεννά. Με συνεχή οργάνωση και πάλη, των εργαζόμενων και της νεολαίας, μέσα από τα σωματεία, τους φορείς και τις δομές του λαϊκού κινήματος, απέναντι στον ιμπεριαλισμό και την φασιστική απειλή, απέναντι στο σύστημα που γεννά τις κοινωνικές ανισότητες. Ο Παύλος Φύσσας δεν είναι απλώς άλλη μια μαύρη επέτειος. Είναι η διαρκής υπενθύμιση ότι ο φασισμός βρίσκει χώρο και αναπαράγεται σε περιόδους διόγκωσης της λαϊκής αγανάκτησης, με τερατώδη αποτελέσματα. Απέναντι στο τέρας του φασισμού να προτάξουμε την αλληλεγγύη στους λαούς που δοκιμάζονται και τις διεκδικήσεις μας απέναντι στο κεφάλαιο και τους εκπροσώπους του, να προτάξουμε την τεράστια παρακαταθήκη των αγώνων του λαού μας απέναντι στον φασισμό-ναζισμό, του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ, του ΔΣΕ, του Πολυτεχνείου, του λαϊκού κινήματος και της Μάγδας Φύσσα για την καταδίκη των δολοφόνων της Χρυσής Αυγής. Ο λαός μας θυμάται και ξέρει τι σημαίνει φασισμός, αλλά ξέρει και πώς να τον νικά. Για τον Παύλο, τον Σαχζάτ και όλους όσους έπεσαν μαχόμενοι για μια καλύτερη κοινωνία.