Δόξα και Τιμή.

Στις εργάτριες της Βιολαντα που δολοφονήθηκαν στον βωμό του κέρδους.

Στις εργάτριες που δολοφονούνται στα απορριμματοφορα, στις κρεατομηχανές, στις εργάτριες της εντατικοποίησης, του 13ωρου, 15ωρου, της διπλοβάρδιας, της δουλείας κι όχι της δουλειάς.

Στις γυναίκες που βιαζονται, κακοποιούνται βάναυσα, δολοφονούνται ακόμη και μπροστά στα μάτια αδιάφορου αστυνομικού υπό την αιγίδα της πατριαρχίας, της πολιτείας.

Στις αγωνιζόμενες εργάτριες παντού, στη δουλειά, στο σπίτι, στη ζωή που το μπατσικό δεν είναι κυρία μου ταξί για να σώσει τη τυχαία ζωή σου.

Στις γυναίκες στις εμπόλεμες ζώνες,στις γυναίκες της Παλαιστίνης, στις Μαναδες αγωνίστριες των Τεμπών, στις Μαναδες τις αντιφασίστριες, στη Μάγδα Φύσσα, στις Μαναδες που φεύγουν τα παιδιά τους για τη δουλειά και τους τα φέρνουν κομμάτια από τα ναυπηγεία.

Στις γυναίκες των εθνικοαπελευθερωτικών αγώνων.

Στις αγωνίστριες του γυναικείου κινήματος στους αιώνες που έδωσαν αίμα και ψυχή στις μεγάλες μικρές επαναστάσεις, στις μεγάλες μικρές νίκες.

Στις τεράστιες νίκες τους, στη κληρονομιά μας, στη συνέχεια κάθε γενιας.

Στις αντιφασίστριες αντιναζί, στις κομμουνίστριες, που εκτελέστηκαν με ορθό το κορμί, που πολέμησαν στα βουνά.

Στις αγωνίστριες του ΕΑΜ- ΕΛΑΣ, ΕΠΟΝ, ΔΣΕ.

Στις γυναίκες των φυλακών Αβέρωφ,των μπουντρουμιων, των ξερονησιών.

 

Τούτη η ημέρα ανήκει Δόξα και Τιμή σε ΟΛΕΣ τις αγωνιζόμενες γυναίκες,σε όλες τις απλές αγωνίστριες της ζωής, στις Μαναδες μας, στις αγωνίστριες των λαϊκών κινημάτων, του γυναικείου κινήματος, του εργατικού κινήματος.